တိပိဋကဓရ ဓမၼဘ႑ာဂါရိက၊ ဆ႒သံဂီတိ ဝိႆဇၨက
အဂၢမဟာပ႑ိတ၊အဘိဓဇမဟာရ႒ဂုရု
မင္းကြန္းေတာင္ရိုး ဓမၼနာဒဆရာေတာ္
ဘဒၵႏၲဝိစိတၱသာရာဘိဝံသ
ေရာဟိနီေထရီ ဂါထာ တရားေတာ္
လူတို႔ထက္ လြန္ကဲမြန္ျမတ္ေသာ
သံဃာေတာ္တို႔၏ ဂုဏ္ပုဒ္မ်ားကို သိနားလည္ေစရန္ ရည္သန္ေဟာၾကားျခင္း
သာသနာေတာ္ ၂၅၁၀-ျပည့္၊ ေကာဇာသကၠရာဇ္ ၁၃၂၈-ခုႏွစ္၊ ေတာ္သလင္း လဆန္း ၈-ရက္ေန႔၊ မႏၲေလးၿမိဳ႕ ေက်ာက္စိမ္းအလုပ္သမားမ်ား ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ ဓမၼာရံု၌ ေဟာၾကားအပ္ေသာ ေရာဟိနီေထရီဂါထာ တရားေတာ္။
ေရာဟိနီေထရီဂါထာ တရားကို ဘုန္းႀကီး ေဟာျပပါမယ္။ အလ်င္တစ္ပတ္တုုန္းက ဘုန္းႀကီး ေျပာတာက ကုဋိကဏၰေသာဏ မေထရ္ရဲ႕ အေၾကာင္းကို ေဟာမယ္လို႔ ဝန္ခံခဲ့တယ္။ သို႔ေသာ္ ျပန္ၿပီးစဥ္းစားလိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ကုဋိကဏၰေသာဏ မေထရ္ရဲ႕ အေၾကာင္းအရာက ဘုန္းႀကီးတို႔ သာသနာဘက္မယ္ ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ အထူးသျဖင့္ ေက်းဇူးမ်ားတာ ပါပါတယ္။
ဆိုၾကပါစို႔။ ကုဋိကဏၰေသာဏ မေထရ္ရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ ေျပာလို႔႐ွိယင္ ျမန္မာျပည္လို ဌာနမွာ ရဟန္းငါးပါးနဲ႔ ရဟန္းခံႏိုင္တဲ့ ကိစၥမ်ိဳး၊ ဝိနည္းကိစၥမ်ိဳးေတြ ေက်းဇူးမ်ားတယ္။ အဲဒီလို သံဃာေတာ္မ်ားအတြက္ အမွတ္တရ ျဖစ္ထိုက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္၊ ဝိနည္း ကိစၥအတြက္ အမွတ္တရ ျဖစ္ထိုက္တာက မ်ားေနပါတယ္။
အဲဒါနဲ႔ ဘုန္းႀကီး စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ တို႔ ဒကာ ဒကာမေတြနဲ႔ ဘယ္တရား ေတာ္မလဲ။ ဘုန္းႀကီးစဥ္းစားေတာ့ (ေလွ်ာက္႐ွာတယ္ ဆိုပါစို႔၊ ႐ွာေတာ့ အခု) ေဟာဒီ ေထရီဂါထာ ဆိုတာ သြားေတြ႔တယ္။ ေဝဖန္ေရးသမားေတြ ေပါမ်ားေသာ အခ်ိန္အခါမွာ သာသနာေတာ္အတြက္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျဖစ္ၾကေသာ အမ်ိဳးေကာင္းသား၊ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျဖစ္ၾကေသာ အမ်ိဳးေကာင္းသမီးမ်ားကို ေဝဖန္ေရး သမားမ်ားက ေမးတတ္တယ္။
ဘုရား လက္ထက္တုန္းက ေမးခဲ့တာ တစ္ခု႐ွိတယ္။ ဒီေတာ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ရဲရဲေတာက္ ေျဖၾကားခဲ့တဲ့ အေၾကာင္း၊ အမ်ိဳးသမီးေလာက က ၾကည့္လို႔႐ွိယင္ “တို႔အစ္မႀကီးတစ္ေယာက္ ဗုဒၶဘာသာဘက္က ေနၿပီးေတာ့ ေဝဖန္ေရးသမား ဖခင္အား ရဲရဲေတာက္ ေျဖၾကားခဲ့တယ္” ဆိုတာ ဂုဏ္ယူစရာပ။ အမ်ိဳးသာေတြ အေနနဲ႔လည္းပဲ “တို႔အစ္မႀကီး တစ္ေယာက္ သာသနာမွာ ရဲရဲေတာက္ ေဝဖန္ေရးသမား ဖခင္ရဲ႕ ေမးျမန္းခ်က္ကို ေျဖၾကားခဲ့တယ္” ဂုဏ္ယူစရာပ။ အဲဒီ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ အေၾကာင္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေျပာယင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ကိုးဆယ့္တစ္ကမၻာထက္က ဝိပႆီျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ထြန္းေတာ္မူပါတယ္။ ဝိပႆီ ျမတ္စြာဘုရား တစ္ေန႔ ဗႏၶဳမတီ ေနျပည္ေတာ္အတြင္း ဆြမ္းခံ ႂကြေတာ္မူတဲ့အခါ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္သည္ သဒၶါၾကည္ညိဳစြာျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ေ႐ႊလက္ေတာ္က သပိတ္အျပည့္ မိမိမွာ႐ွိတဲ့ မုန္႔မ်ားကို ေလာင္းၿပီးေတာ့ သာဟတၳိက သကၠစၥေျမာက္ လက္ေရာက္ၾကည္ျဖဴ ကပ္လွဴခဲ့တယ္။
ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ လက္ညိႇဳး ညႊန္ျပစရာ ေကာင္းတဲ့အေနနဲ႔ ဤကုသိုလ္ေကာင္းမႈသည္ သူ႔ရဲ႕ အဓိကရ ေကာင္းမႈကုသိုလ္တစ္ခုပဲတဲ့။ ယင္း အဓိကရ ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ေၾကာင့္ ကိုးဆယ့္တစ္ကမၻာ အပါယ္မလားဘဲနဲ႔ လူ႔ရပ္ နတ္ရြာ စုန္ကာ ဆန္ကာနဲ႔ လူခ်မ္းသာ နတ္ခ်မ္းသာ ႏွစ္ပါး ခံစားၿပီးတဲ့ေနာက္ ဤဘုရားသာသနာေခတ္ ေရာက္သကာလ ေဝသာလီျပည္မွာ မဟာဝိဘဝေခၚေသာ ပုဏၰာရဲ႕သမီး “ေရာဟိနီ” လို႔ ေခၚတဲ့ ပုေဏၰးမကေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာတယ္။
သူေတာ္ေကာင္းတို႔၏ အေလ့အက်င့္
အဲဒီ ေရာဟိနီေခၚတဲ့ ပုေဏၰးမ အမ်ိဳးသမီးကေလးဟာ ျမတ္စြာဘုရား ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ဘုရားျဖစ္ၿပီးလို႔ ငါးဝါအေရာက္မွာ ေဝသာလီျပည္ မဟာဝုန္ ေတာ၌ ႂကြေရာက္ ဝါကပ္ သီတင္းသံုးေတာ္မူတဲ့အခါ ေဝသာလီ သာသနာ ထူး၍ ထိန္လင္းခဲ့တယ္။ ထြန္းပခဲ့တယ္။ အဲဒီ ျမတ္စြာဘုရား သက္ေတာ္ထင္႐ွား ႐ွိေတာ္မူတဲ့ အခ်ိန္တုန္းက ဗုဒၶဘာသာတို႔ရဲ႕ အေနအစားကို မွန္းထားၿပီးေတာ့ ၾကည့္ရမယ္။
ပႆႏၲာ ႐ူပဝိဘဝံ၊ သုဏႏၲာ မဓုရံ ဂိရံ။
စရႏၲိ သာဓူ သမၺဳဒၶ-ကာေလ ေကဠိပရံမုခါ။
(အလကၤာ၊ ၉၉)
သမၺဳဒၶကာေလ= ျမတ္စြာဘုရား သက္ေတာ္ထင္႐ွား ႐ွိေတာ္မူစဥ္ ဟို-အခ်ိန္ကာလ၌။ သာဓူ= ႏွလံုး ေပ်ာ့ေပ်ာင္း ဗုဒၶဘာသာဝင္ သူေတာ္စင္ အေပါင္းတို႔သည္။ ႐ူပဝိဘဝံ= သံုးဆယ့္ႏွစ္ပါးေသာ ေယာက္်ားျမတ္တို႔၏ လကၡဏေတာ္ႀကီး၊ ႐ွစ္ဆယ္ေသာ အႏုဗ်ဥၨန လကၡဏေတာ္ငယ္တို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုလွစြာေသာ ျမတ္စြာဘုရား၏ ႐ူပကာယ အသေရေတာ္ကို။ ပႆႏၲာ= ေန႔ ေန႔ ည ည ဖူးျမင္ၾကရကုန္သည္ျဖစ္၍ လည္းေကာင္း။ မဓုရံ ဂိရံ= ခ်ိဳၿမိန္ေကာင္းျမတ္တဲ့ တရားစကားေတာ္ကို။ သုဏႏၲာ= ေန႔႐ွိသမွ် သဒၶါနားျဖင့္ နာၾကား ၾကရကုန္သည္ျဖစ္၍ လည္းေကာင္း။ ေကဠိပရံမုခါ= ေပ်ာ္ပြဲ႐ႊင္ပြဲ မ်က္ႏွာလႊဲၾကကုန္လ်က္။ စရႏၲိ= လွည့္လည္က်က္စား သြားလာ၍ ေနၾကေလကုန္၏။
ဘုရားလက္ထက္တုန္းက သူေတာ္ေကာင္းေတြဟာ ေက်ာင္းေတာ္သြား၊ ဘုရားကုိယ္ေတာ္ျမတ္ရဲ႕ ႐ူပကာယ အသေရေတာ္ကို ဖူးေျမာ္လိုက္၊ ေ႐ႊႏႈတ္ေတာ္ ႁမြက္ဟတဲ့ ခ်ိဳၿမိန္စြာေသာ ဘုရားစကားၾကားနာလိုက္၊ ဘုရားဖူးလိုက္၊ တရားနာလိုက္နဲ႔ ဒီအလုပ္ႏွစ္ခုနဲ႔ပဲ ေလာကီ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈကို မ်က္ႏွာလႊဲၿပီးေတာ့ ဘုရားဖူးမႈ၊ တရားနာမႈဆိုတဲ့ သူေတာ္ေကာင္း အလုပ္ႏွစ္ခုနဲ႔ပဲ လွည့္လည္က်က္စား ေပ်ာ္ပါးေနၾကတယ္-တဲ့။ အဲဒီလို အလကၤာက်မ္းမ်ားမွာ ဆိုတဲ့အတိုင္း ေစာေစာကေျပာတဲ့ မဟာဝိဘဝပုဏၰားရဲ႕ သမီး ေရာဟိနီဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီးလည္းပဲ ေဝသာလီျပည္သို႔ ဘုရားကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႂကြေရာက္ ဝါကပ္သီတင္းသံုးတဲ့အခါ ျဖစ္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ရဲ႕ ႐ူပကာယ အသေရေတာ္ကို ဖူးေျမာ္လိုက္၊ တရားေတာ္ကို ၾကားနာလိုက္၊ သံဃာေတာ္ အ႐ွင္ျမတ္တို႔ကို ဖူးေျမာ္လိုက္၊ လွဴလိုက္၊ တန္းလိုက္နဲ႔ (ဘုရားဖူးလိုက္၊ တရားနာလိုက္၊ သံဃာေတာ္ အ႐ွင္ျမတ္တို႔ကို မိမိတတ္စြမ္းသမွ် ျပဳစုလိုက္နဲ႔) ရတနာသံုးပါးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈနဲ႔သာ အခ်ိန္ကုန္ေစ၍ တစ္ေန႔ေတာ့ ေသာတာပန္ အရိယာမကေလး ျဖစ္တယ္။
အဲဒီ ေသာတပန္ အရိယာမကေလး ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ေသာတာပန္ ျဖစ္တယ္ဆိုလို႔႐ွိယင္ ဘုန္းႀကီးတို႔ စာထဲမွာေတာ့ မလွဴရယင္ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ မေနႏိုင္ဘူး။ တစ္နည္းအားျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို အငတ္ခံ၍ ကိုပဲ မိမိ မစားဘဲနဲ႔ လွဴတယ္။ အဝတ္သကၤန္း ႏြမ္းနယ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ႔ယင္ မိမိမဝတ္ရယင္ ေနပါေစ၊ လွဴပစ္တယ္။ ေနရာထိုင္ခင္း ဆင္းရဲတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျမတ္ ေတြ႔လို႔႐ွိယင္ မိမိမွာ ေနရာမ႐ွိယင္ ေနပါေစ၊ ေသာတာပန္ဆိုတာ ကိုယ့္႐ွိတဲ့ ေနရာေပမယ္လို႔ ရက္ရက္ေရာေရာ လွဴဒါန္းတယ္။
ယေန႔ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ ဘုရား၊ တရားနဲ႔ ႏႈတ္က ႃမြက္သလို အိပ္ရာထလည္းပဲ ဘုရား၊ ဘုရားနဲ႔ ႏႈတ္က ႃမြက္သလို အိပ္ရာထလည္းပဲ ဘုရား၊ ဘုရားနဲ႔ ဒီလို ဘုရားဂုဏ္ကိုေပါ့ေလ၊ စိတ္က အာ႐ံုျပဳသလို ေရာဟိနီ အမ်ိဳးသမီးကလည္းပဲ အိပ္ရာဝင္ေတာ့မယ္ ဆိုယင္ သမဏာ-သမဏာ-သမဏာ= ကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းေအးေစေတာ္ မူတတ္တဲ့ အ႐ွင္ျမတ္ေတြ၊ အဲဒီလို ႏႈတ္က ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္ေတြကို မွန္းမွန္းၿပီးေတာ့ ဤကဲ့သို႔ ႃမြက္ဆိုတယ္။ အိပ္ရာက ႏိုးေတာ့လည္းပဲ သမဏာ=ကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းေအးေစတတ္တဲ့ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္ေတြပါ တကား။ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္ေတြကို အာ႐ံုျပဳၿပီးေတာ့ ဗုဒၶ၊ ဓမၼ၊ သံဃ ဆိုတဲ့ ရတနာသံုးပါး အာ႐ံုနဲ႔ အိပ္တယ္။ ရတနာသံုးပါး အာ႐ံုနဲ႔ ႏိုးတယ္။
မလိုလားသူအဖို႔ တရားစကားသည္ နားခါးသည္
သြားေလရာရာ အစည္းအေဝး စကားဝိုင္းဖြဲ႔မိယင္လည္းပဲ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔ရဲ႕ သုပၸဋိပႏၷ၊ ဥဇုပၸဋိပႏၷ၊ ဉာယပၸဋိပႏၷ၊ သာမီစိပၸဋိပႏၷ၊ အာဟုေနယ်၊ ပါဟုေနယ်၊ ဒကၡိေနယ်၊ အဥၨလီကရဏီယ၊ အႏုတၱရံ ပုညေကၡတၱံ ေလာကႆ- ဆိုတဲ့ သံဃာေတာ္ရဲ႕ အေၾကာင္းဂုဏ္ေလးပါး၊ အက်ိဳးဂုဏ္ငါးပါးကလြဲလို႔ ဒီျပင္စကားေတြ အင္မတန္နည္းပါးတယ္။ ဒီေတာ့ အိပ္ရာဝင္လည္း ‘သမဏာ’ အိပ္ရာထလည္း ‘သမဏာ’နဲ႔ ရဟန္း သံဃာကို အာ႐ံုျပဳလြန္း အားႀကီးေတာ့ ေဝဖန္ေရးသမား သူ႔ရဲ႕ဖခင္ မဟာဝိဘဝ ပုဏၰားက ေမးတယ္။ စကားစတယ္။
ကေန႔ ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕၊ ကေန႔ ဗုဒၶဘာသာတို႔အဖို႔ရာ‘သမဏာ’ ဆိုတဲ့ စကားသည္ အင္မတန္ၾကားရခဲတဲ့ အသံတစ္ခု။ ဒီလို ေလးေလးနက္နက္သိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ား အဖို႔ရာမွာ သမဏာဆိုတဲ့ အသံကေလးကို ၾကားလိုက္ရတာ စိတ္ေအး၊ ႏွလံုးခ်မ္းေျမ႕ေသာ္လည္းပဲ သဒၶါတရား ေခါင္းပါး၊ ပညာတရား နည္းပါးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ား အဖို႔က်ေတာ့ ဒီအသံက နားခါးတယ္၊ နားၾကားျပင္းကပ္စရား ျဖစ္ပါတယ္။ ဓမၼကိစၥမ်ိဳး ေျပာရလို႔႐ွိယင္ သဒၶါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာဆိုတဲ့ တရားေကာင္း ငါးပါး႐ွိတယ္။
မသဒၶါတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ ေ႐ွ႕ေမွာက္မွာ သဒၶါတရားနဲ႔ ပတ္သက္ေသာ တရားစကားသည္ နားဆင္းရဲတဲ့စကား၊ နားၾကားျပင္းကပ္တဲ့ စကား ျဖစ္ပါတယ္။ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ေနတဲ့ မု႒သစၥ ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ ေ႐ွ႕မွာ သတိနဲ႔ ပတ္သက္ေသာ တရားစကားသည္ နားၾကား ျပင္းကပ္ေသာစကား ျဖစ္ပါတယ္။
ပ်ံ႕လြင့္ၿပီးေတာ့ အုတ္ခဲ႐ိုက္ထားတဲ့ျပာလို လြင့္ပါးေနတဲ့ ဥဒၶစၥသမားရဲ႕ အထံမွာဆိုလို႔ ႐ွိယင္ သမာဓိနဲ႔ ပတ္သက္ေသာ တရားစကားသည္နားၾကားျပင္းကပ္တဲ့ စကား ျဖစ္ပါတယ္။ ပညာမ႐ွိတဲ့ လူမိုက္ရဲ႕ မ်က္ေမွာက္မွာ ပညာနဲ႔ ပက္သက္ေသာ တရားစကားသည္ နားၾကားျပင္းကပ္တဲ့ စကားျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီေတာ့ ဖခင္ မဟာဝိဘဝ ပုဏၰားက သဒြါ၊ ဝီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ၊ ဗိုလ္ငါးပါး အားနည္းသူဆိုေတာ့ ဗိုလ္ငါးပါးအားႀကီးတဲ့ သမီးကေနၿပီး အိပ္ရာဝင္လညး္ သမဏာ၊ အိပ္ရာထလည္း သမဏာ၊ စကားေျပာယင္လည္းပဲ သမဏာ= ကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းေအးေစေတာ္မူတတ္တဲ့ ရဟန္းေတာ္အ႐ွင္ျမတ္ေတြ ပါတကားဆိုတဲ့ ဒီရဟန္းေတာ္ရဲ႕ ဂုဏ္ကို သူ ဒီလို႐ြတ္ရတာ အင္မတန္အရသာ႐ွိ၊ အင္မတန္ခ်ိဳၿမိန္ၿပီးေတာ့ သမီးက ရြတ္ဖန္မ်ားေတာ့ ေဝဖန္ေရးသမား တစ္နည္းအားျဖင့္ ဣေျႏၵငါးပါး ႏံု႔ေႏွးေသာ ဖခင္က နားဆင္းရဲတဲ့စကား နားၾကားျပင္းကပ္တဲ့စကား ျဖစ္ေတာ့ သမီးကို သူက ဘာေျပာသလ္ဆိုေတာ့-
သမဏာတိ ေဘာတိ သုပိ၊
သမဏာတိ ပဗုဇၥ်သိ။
သမဏာေနဝ ကိေတၱသိ၊
သမဏီ ႏူႏု ဘဝိႆသိ။
ေဘာတိ= ခ်စ္သမီး ေရာဟိနီ။ တြံ= သင္ခ်စ္သမီးသည္။ သမဏာတိ= သမဏာဟူ၍။ သုပိ= ႏႈတ္က ရြတ္ကာ အိပ္စက္ပါ၏။ သမီး၊ အိပ္မယ္ႀကံယင္လည္းပဲ သမီး ႁမြက္ၾကားရတယ္။ သမဏာ= ကိေလသာ ခပ္သိမ္း ၿငိမ္းေအးေစတတ္တဲ့ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္ျမတ္ေတြပါ တကား။ ဒီလို ဥဒါန္းက်ဴးက်ဴးၿပီးမွ သမီးအိပ္တယ္။ ေဘာတိ= ခ်စ္သမီး ေရာဟိနီ။ တြံ=သင္ခ်စ္သမီးသည္။ သမဏာတိ= သမဏာ၊ သမဏာဟူ၍။ ပဗုဇၥ်သိ= ႏႈတ္ကႃမြက္ကာ ႏိုးၾကားပါ၏။
သမီး အိပ္ရာက ႏိုးယင္လည္းပဲ-
သမဏာ=ကိေလသာခပ္သိမ္းၿငိမ္းေအးေစေတာ္မူတတ္တဲ့ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္ျမတ္ေတြပါတကား၊ သူအိပ္ရာက ပထမဆံုး မဂၤလာ႐ွိတဲ့ အသံကေလး ေျပာၿပီးေတာ့ ထတယ္။ ေဘာတိ= ခ်စ္သမီး ေရာဟိနီ။ တြံ= သင္ခ်စ္သမီးသည္။ သမဏာေနဝ-သမဏာနိ ဧဝ= ရဟန္းေတာ္တို႔၏ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ေက်းဇူးဂုဏ္ကိုသာလွ်င္။ ကိေတၱသိ= ေျပာၾကာ၍ ေနဘိ၏။ တံြ= သင္ခ်စ္သမီးသည္။ သမဏိ= မၾကာျမင့္မီ ရဟန္းမကေလးသည္။ ဘဝိႆသိ ႏူႏု= ျဖစ္ေလေယာင္တကား။
သမီးရယ္၊ အိပ္ရာဝင္လည္း သမဏာ၊ အိပ္ရာထလည္း သမဏာ၊ စကားေျပာလည္းပဲ သမီးက သမဏာ= ကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းေအးေစတတ္တဲ့ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္ျမတ္တို႔ပါတကား….လို႔ ရဟန္းေတြရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးကိုပဲ သမီး စကားေျပာတယ္။ သမီးၾကည့္ရတာ မၾကာခင္မ်ား ဘိကၡဳနီမကေလး ျဖစ္သြားမလားသမီးရယ္…။ သေရာ္ေတာ္ေတာ္ ေလွာင္ေတာင္ေတာင္လိုေပါ့။ သမီး ဒါေလာက္ေတာင္ ရဟန္းေတြကို စိတ္က အာ႐ံုစြဲယင္ မၾကာခင္ သမီး ဘိကၡဳနီမကေလး၊ ရဟန္းမကေလးမ်ား ျဖစ္သြားမလား... တဲ့။
သမဏီ ႏူႏု ဘဝိႆသိ။
တံြ= သင္ခ်စ္သမီးသည္။ သမဏီ= မၾကာျမင့္မီ ဘိကၡဳနီမကေလးသည္။ ဘဝိႆသိႏူႏု= ျဖစ္လိမ့္ေယာင္တကား။
ဝိပုလံ အႏၷဥၥ ပါနဥၥ၊
သမဏာနံ ပေဝစၧသိ။
ေရာဟိနီ ဒါနိ ပုစၧာမိ၊
ေကန ေတ သမဏာ ပိယာ။
ေရာဟိနီ= ခ်စ္သမီး ေရာဟိနီ။ တြံ= သင္ခ်စ္သမီးသည္။ ဝိပုလံ= ျပန္႔ေျပာမ်ားျမတ္စြာေသာ။ အႏၷဥၥ= စားဖြယ္ကိုလည္းေကာင္း။ ပါနဥၥ= ေသာက္ဖြယ္ကိုလည္းေကာင္း။ သမဏာနံ= ဦးျပည္းေခၚ မွန္း႐ွင္ရဟန္းတို႔အား။ ပေဝစၧသိ= သဒၶါေ႐ွ႕႐ွဴ ေပးလွဴဘိ၏။
သံဃာကို မၾကည္ညိဳသူ၏ အယူအဆ
သမီးၾကည့္ရတာ ကေန႔ ေဝဖန္ေရးသမား သာသနာ မၾကည္ညိဳတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအလိုေတာ့ ဦးျပည္းေခၚမွန္း ႐ွင္ရဟန္းတို႔ကိုသာ သမီးဟာ စားဖြယ္ေတြ ေသာက္ဖြယ္ေတြ ေျမာက္ေျမာက္ျမားျမား သမီး လွဴေန တန္းေနတယ္-တဲ့။
ေရာဟိနီ= ခ်စ္သမီး ေရာဟိနီ။ ဒါနီ= ေန႔႐ွည္ရက္ၾကာ ငါ ဖခင္မခံသာတဲ့ဤ ယခုအခါ၌။ (ေ႐ွ႕ရက္မ်ားက တကတည္း အိပ္ သမဏာ၊ ေန႔ သမဏာ၊ စကားေျပာ သမဏာ၊ ၾကာေတာ့ နားကဆင္းရဲတယ္။ နားမခံသာတဲ့ ယခုအခါ၌) တံ= သင္ ခ်စ္သမီးကို ပုစၧာမိ= သိလိုေရးမို႔ ငါေမးလို၏။ ေကန= အဘယ္သို႔ လွဴဒါန္းတဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင့္။ ေတ= သင္ခ်စ္သမီးသည္။ သမဏာ= ဣသိေခၚမွန္း ႐ွင္ရဟန္းတို႔ကို။ ပိယာ= ေမတၱာသက္ဝင္ ခ်စ္ခင္ေလးျမတ္ ၾကည္ညိဳႏွစ္သက္အပ္ပါသနည္း။
ဘာ့ေၾကာင့္ သမီးဟာ မ်က္ျမင္အားျဖင့္ ခ်စ္စရာ ခင္စရာ ၾကည္ညိဳစရား ႏွစ္သက္စရာ မ႐ွိတဲ့ ဦးျပည္းရဟန္းေတြကို သမီး ၾကည္ညိဳေနရတံုး။ ဘာေၾကာင့္ သမီးဟာ ရဟန္းေတြကို ခ်စ္ခင္ေနရ၊ ႏွစ္သက္ၾကည္ညိဳေနရသတံုး။
ဖခင္က ဘာေျပာခ်င္လို႔တံုး။ ဖခင္ေျပာတဲ့ အသံက ရဟန္းေတြအေပၚ သာသနာေတာ္မွာ မၾကည္ညိဳတဲ့ မြဲတဲတဲအသံ ႐ွိပါတယ္။ ဖခင္ေျပာခ်င္သမွ် ျပည့္စံုေအာင္လည္း ေျပာစမ္းပါအံုးဆိုေတာ့-
အကမၼကာမာ အလသာ၊
ပရဒတၱဳပဇီဝိေနာ။
အာသံသုကာ သာဒုကာမာ၊
ေကန ေတ သမဏာ ပိယာ။
ေရာဟိနီ= ခ်စ္သမီး ေရာဟိနီ။ ေတ= သင္ခ်စ္သမီး၏ ပိယာ= ခ်စ္ခင္ေလးျမတ္ ႏွစ္သက္ ၾကည္ညိဳအပ္ကုန္ေသာ။ ေတ- ထိုရဟန္းတို႔သည္။ အကမၼကာမာ= အလုပ္ကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ မလုပ္လိုၾကကုန္။
လူဘံု လူ႔ေလာကဆိုတာ အလုပ္လုပ္မွ စားရ ဝတ္ရ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနရတယ္မဟုတ္လား သမီး။ သမီးျမတ္ႏိုးတဲ့ ရဟန္းေတြကို ၾကည့္ရတာ ဘယ္ေတာ့မွ အလုပ္လုပ္တယ္ မ႐ွိဘူး။ လယ္ထြန္ျခင္း၊ ယာလုပ္ျခင္း၊ ကုန္သြယ္ျခင္း၊ ႏြားေမြးျခင္း၊ လူ႔ေလာကမွာ႐ွိတဲ့ အလုပ္ ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ဘူး။ အလုပ္လက္မဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ။ အကမၼကာမာ ဆိုတာ အလုပ္မလုပ္ခ်င္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ။ အၿမဲတေစ ပ်င္းရိ၍ ေနၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တို႔ပါေပ။ စားလည္း ေလးေလးကန္ကန္၊ သြားလည္း ေလးေလးကန္ကန္၊ ထိုင္လည္း ေလးေလးကန္ကန္၊ ထလည္း ေလးေလးကန္ကန္ ဘယ္ေနရာမွ လံု႔လဝီရိယ မ႐ွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ။ အင္မတန္ ပ်င္းရိတဲ့ပုဂၢိဳလ္။
မွန္တာေပါ့ေနာ္။ ဒီ သဒၶါတရား ေခါင္းပါးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ မ်က္စိနဲ႔ ၾကည့္လို႔႐ွိယင္ ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ႕ သြားမႈ၊ လာမႈ၊ ရပ္မႈ၊ ထိုင္မႈ၊ ေနမႈ ျပဳျပင္သမွ် အမူအရာ အလံုးစံုေတြဟာ ႏံု႔တိႏံု႔ေႏွးတဲ့ အပ်င္းထူတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြလို႔ ဒီလို ထင္စရာ ႐ွိပါတယ္။ အဲဒီလို ထင္တဲ့ အတိုင္း အင္း= ဒီ ေဝဖန္ေရးသမား သဒၶါတရား ေခါင္းပါးေသာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ သမီးကို ဖခင္ ဝိဘဝပုဏၰားက ေျပာတယ္။ သမီး ၾကည္ညိဳတယ္ဆိုတဲ့ ဒီကုိယ္ေတာ္ေတြဟာ အင္မတန္ ပ်င္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ။ ဘာမွ အလုပ္မလုပ္ဘူး။
ပရဒတၱဴပဇီဝိေနာ= သူတစ္ပါး ေပးကမ္းအပ္တဲ့ သကၤန္း၊ ဆြမ္း၊ ေက်ာင္း၊ ေဆး ပစၥည္းေလးပါး ျပည့္စံုကာ အသက္ေမြးမႈ႐ွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ လက္ေဝခံ စားတယ္။ ေအက္က် ေနာက္က် ဘာမွ အလုပ္ကယ္လို႔ မ႐ွိဘဲနဲ႔ သူတစ္ပါးေပးမွ စားရ ဝတ္ရ ေနရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ-တဲ့။
အာသံသုကာ= လိုလားေတာင့္တတဲ့ ေလာဘႀကီးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ။ သာဒုကာမာ= ခ်ိဳၿမိန္ေကာင္းျမတ္တဲ့ ပစၥည္းေလးရပ္ကိုမွ အလို႐ွိၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ။ အထ= ထိုသို႔ျဖစ္ပါလ်က္။ ေကန= အဘယ္သို႔ ထူးဆန္းတဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင့္။ ေတ= သင္ခ်စ္သမီးသည္။ သမဏာ= ဣသိေခၚမွန္း ထိုရဟန္းတို႔ကို။ ပိယာ= ခ်စ္ခင္ေလးျမတ္ ႏွစ္သက္ ၾကည္ညိဳအပ္ပါသနည္း ခ်စ္သမီး…။
သမီး၊ ေလာကမွာ ၾကည့္လိုက္ယင္ ဒီရဟန္းေတြေလာက္ အလုပ္မလုပ္ခ်င္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ မ႐ွိဘူး။ ပ်င္းရိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္၊ သူတကာ ေပးတာ ေကၽြးတာကို လက္ေဝခံ စားေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္၊ ႐ိုင္း႐ိုင္းေျပာလို႔႐ွိယင္ သူမ်ားအေပၚ ေခါင္းပံုျဖတ္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္၊ ဒီလိုေျပာခ်င္တယ္။
အာသံသုကာ= အင္မတန္ ေလာဘတရား အလို႐ွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ။ သာဒုကာမာ= ေတာင္းခံစားရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္၊ မွ်တေရာင့္ရဲမႈ မရွိဘဲနဲ႔ ေကာင္းတာကို ဝတ္ခ်င္တယ္၊ ေကာင္းတာကို စားခ်င္တယ္၊ ေကာင္းတာကို လိုခ်င္တယ္။ သူ႔အေနနဲ႔ကေတာ့ ဒီရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြအား ဗုဒၶဘာသာဝင္ သူေတာ္စင္ေတြက ေကာင္းတဲ့အစာကို ေကၽြးျခင္း၊ ေပးျခင္း၊ ေကာင္းေသာအဝတ္ေပးျခင္း၊ ေကာင္းေသာေက်ာင္း အိပ္ရာေနရာ ေပးတာ လွဴတာကို တယ္ၿပီးေတာ့ သဒၶါတရား မ႐ွိေတာ့ မ႐ွိသလို၊ အဲ- အလုပ္ကျဖင့္ ဘာမွ မ႐ွိဘဲနဲ႔ သမီးရဲ႕ ရဟန္းေတြဟာ ေကာင္းတာကိုမွ လိုခ်င္တယ္။
ဒီလိုျဖစ္ပါလ်က္ သမီးကမ်ား ဒီကိုယ္ေတာ္ေတြကို ဘာေၾကာင့္ ဒါေလာက္သဒၶါေ႐ွး႐ွဴ ၾကည္ညိဳေလးျမတ္ ႏွစ္သက္၍ ေနရသလဲ၊ ေမးတယ္။ ေအး- ေဝဖန္ေရးသမား တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ေတာ့ ဒါ ေမးစရာေပါ့။
ႏွစ္သက္၍ ေနရသလဲ၊ ေမးတယ္။ ေအး- ေဝဖန္ေရးသမား တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ေတာ႔ ဒါ ေမးစရာေပါ႔။
ကေန႔ေတာ႔ ဗုဒၶဘာသာဝင္ သူေတာ္စင္ ျဖစ္ၾကတဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသား တစ္ေယာက္၊ အမ်ိဳးေကာင္းသမီး တစ္ေယာက္ကို သဒၶါတရား ေခါင္းပါးတဲ့၊ ဟုတ္လား။ အင္း- အယူတစ္ပါးက ပုဂၢိဳလ္ေတြက “ဘာျပဳလို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ ဒီကိုယ္ေတာ္ေတြ ေဆြမေတာ္ မ်ိဳးမေတာ္ ဒါေလာက္ေတာင္ ခင္ဗ်ားတို႔ ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳ ေလးျမတ္ ႏွစ္သက္၍ ေနရသလဲ” လို႔မ်ား ေမးယင္ ေျဖတတ္ေအာင္ေပါ့ေလ။ ယထာဘူတက်ေအာင္ ေျဖတတ္ေအာင္။
သံဃာေတာ္မ်ားကို ၾကည္ညိဳျခင္းအေၾကာင္း
အခု ေရာဟိနီ ဆိုတဲ့ ေသာတာပန္တည္တဲ့ အရိယာမကေလးက၊ သမီးကေလးက ဘာျပန္ေျဖသလဲဆိုေတာ့-
စိရႆံ ဝတ မံ တာတ၊ သမဏာနံ ပရိပုစၧသိ။
ေတသံ ေတ ကိတၱယိႆာမိ၊ ပညာသီလပရကၠမံ။
တာတ= ေမြးသဖခင္ ေက်းဇူး႐ွင္။ စိရႆံ= အခ်ိန္ျမင့္ၾကာ အခါရင့္ေညာင္းၾကာမွ။ တြံ= သင္ဖခင္သည္။ မံ= သမီးကို။ သမဏာနံ= ကိေလသာ ခပ္သိမ္း ၿငိမ္းေအးေစတတ္ ရဟန္းေတာ္အ႐ွင္ျမတ္တို႔၏။ သာသနံ= အေၾကာင္းအရာကို။ ပရိပုစၧသိ= ေမးျမန္းဘိ၏။
ဖခင္၊ ေမးဖို႔ရန္ အခ်ိန္ဟာ အင္မတန္ကို လြန္ခဲ့ပါၿပီ။ အခ်ိန္ အင္မတန္ၾကာမွ ဖခင္က သမီးကို ရဟန္းေတာ္မ်ားရဲ႕ အေၾကာင္းကို အခုမွ အျပစ္တင္ရတယ္။ အျပစ္တင္ေတာင္ ေႏွာင္းေနတယ္။
ေတသံ ေတ ကိတၱယိႆာမိ၊ ပညာသီလပရကၠမံ။
တာတ= ေမြးသဖခင္ ေက်းဇူး႐ွင္။ ဒါနိ-ဣဒါနိ= သိလိုေရးနဲ႔ ေမးျမန္းဘိရာ ဤယခုအခါ၌။ အဟံ= ေရာဟိနီေခၚတဲ့ အကၽြႏု္ပ္ သမီးေတာ္သည္။ ေတ= ေမြးသဖခင္ ေက်းဇူး႐ွင္အား။ ေတသံ= ထိုကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းေအးေစတတ္ ရဟန္းေတာ္အ႐ွင္ျမတ္တို႔၏။ ပညာသီလပရကၠမံ= ပညာဂုဏ္၊ သီလဂုဏ္၊ သမာဓိဂုဏ္ အလံုးစံုကို။ ကိတၱယိႆာမိ= သမီးသိသေလာက္ ေျပာၾကားပါေပအံ့။
သမီး သိသေလာက္ ရဟန္းေတာ္ သခင္ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔ရဲ႕ ၾကည္ညိဳဖြယ္ ေကာင္းတဲ့ သီလဂုဏ္၊ သမာဓိဂုဏ္၊ ပညာဂုဏ္ ဆိုတဲ့ သိကၡာသံုးပါး ဂုဏ္ေက်းဇူးမ်ားကို သမီးသိသေလာက္ ဖခင္အားျပန္ၾကား ေျပာဆိုပါ့မယ္။
ေျပာစမ္းပါ သမီးရယ္-လို႔ ဆိုၿပီးေတာ့ ဖခင္က ေျပာတယ္။ အကမၼကာမာ-တဲ့။ သမီးရဲ႕ ကိုယ္ေတာ္ေတြ အလုပ္မလုပ္ခ်င္ဘူး။ လယ္မထြန္ခ်င္ဘူး၊ ယာမလုပ္ခ်င္ဘူး၊ ကုန္မေရာင္းခ်င္ဘူး၊ ခါးခ်ိဳးၿပီးေတာ့ ဘာအလုပ္ကမွ မလုပ္ခ်င္ဘူးလို႔ ဖခင္က ေျပာတယ္။ အလုပ္လက္မဲ့ေတြပါလို႔ ေျပာတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။
အခ်ိန္ျပည့္ အလုပ္လုပ္ၾကေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ား
ကမၼကာမာ အနလသာ၊
ကမၼေသ႒ႆ ကာရကာ။
ရာဂံ ေဒါသံ ပဇဟႏၲိ၊
ေတန ေမ သမဏာ ပိယာ။ ။
တာတ= ေမြးသဖခင္ ေက်းဇူး႐ွင္။ သမဏာ= ကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းေအးေစတတ္ ရဟန္းေတာ္အ႐ွင္ျမတ္တို႔သည္။ ကမၼကာမာ= အလုပ္ကို တကယ္အလို႐ွိေတာ္ မူၾကပါေပကုန္၏…။
ဖခင္-တဲ့။ လူ႔ျပည္ေလာက က ေလာဘေတြ ေဒါသေတြ ေ႐ွ႕သြားျပဳၿပီး လုပ္တဲ့ အလုပ္ေတြသာ ဖခင္က ျမင္တယ္။ သဒၶါ ပညာတရား ေ႐ွး႐ွဴေသာ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္ကို သူလုပ္တဲ့ အလုပ္ကိုေတာ့ ဖခင္ မျမင္ဘူး။ ရဟန္းေတာ္သခင္ အ႐ွင္သူျမတ္ေတြ အလုပ္ကို တကယ္လိုလိုလားလား အလုပ္ လုပ္ၾကပါတယ္။ တစ္ေန႔တြင္ ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ ႐ွိတဲ့ အနက္က နာရီျပည့္ အလုပ္လုပ္တယ္ဆိုတဲ့ အ႐ွင္ျမတ္ဟာ နာရီႏွစ္ဆယ္တိတိ အလုပ္လုပ္တယ္။
ဘုန္းႀကီးတို႔ စရဏ တစ္ဆယ့္ငါးပါးမွာ ဇာဂရိယာႏုေယာဂ-လို႔ ပါတယ္။ တကယ့္ ဇာဂရိယာႏုေယာဂ ေအာင္ေအာင္ေျမာက္ေျမာက္ အလုပ္လုပ္ေတာ့မယ္ ဆိုလို႔႐ွိယင္-
ဒိဝသံ စကၤေမ န နိသဇၨာယ အာဝရဏီ ေယဟိ ဓေမၼဟိ စိတၱံ ဝိေသာေမတိ-တဲ့။
တစ္ေန႔လံုးလံုး အိပ္ခ်ိန္မ႐ွိရဘူး စႀကၤ ံသြားျခင္း၊ ေညာင္းယင္ ထိုင္ျခင္း။ ဒါပဲ၊ မအိပ္ရဘူး။ စႀကႍ သြားျခင္း၊ ထိုင္ျခင္း၊ ဣရိယာပုတ္ ႏွစ္ပါးျဖင့္ စ်ာန္ မဂ္ဖိုလ္ကို ပိတ္ဆို႔တတ္ေသာ နီဝရဏ အကုသိုလ္ တရားတို႔မွ မိမိတို႔ရဲ႕ စိတ္ကို စင္ၾကယ္ေအာင္ ရဟန္းတရား ပြားမ်ားႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္ၾကတယ္။ ညဦးယံပိုင္း ရဟန္းတရား ပြားမ်ားႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္ၾကတယ္။ မိုးေသာက္ယံပိုင္းမွာ ရဟန္းတရား ပြားမ်ားႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္ၾကတယ္။
တစ္ညကို သံုးပံု ပံုယင္ တစ္ပံုတည္း အလယ္ပိုင္းမွာ က်ိန္းစက္ေတာ္မူၾကတယ္။ ႐ူပကာယ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္တဲ့ အတြက္ ေနာက္ရက္ ေနာက္လမွာ အလုပ္ မလုပ္ႏိုင္မွာ စိုးလို႔ အလုပ္ လုပ္ျဖစ္႐ံုကေလး ေလးနာရီေလာက္ က်ိန္းစက္ေတာ္ မူၾကတယ္။ စရဏတရား မသိလို႔ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္ေတြမွာ အလုပ္ မ႐ွိဘူး ေျပာေနတာ။ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္ေတြရဲ႕ အလုပ္သည္ ႏွစ္မ်ိဳး႐ွိတယ္။
ဂႏၴအလုပ္၊ ဝိပႆနာအလုပ္။ က်မ္းဂန္ပို႔ခ်ျခင္းဆိုတဲ့ ဂႏၴအလုပ္ကလည္း နံနက္ နံနက္မိုလို႔၊ ေန႔ ေန႔မိုလို႔၊ ညေန ညေနမိုလို႔၊ ည-ညမိုလို႔၊ ေန႔ ေန႔ ည ည မအားရေအာင္ အလုပ္ကို လုပ္ေနတာပါ။
ဝိပႆနာဓုရ ဝါသဓုရ ေခၚတဲ့ ဝိပႆနာလုပ္ငန္း ႀကိဳးပမ္းေတာ္မူတဲ့ ဘက္ကလည္းပဲ ေန႔ ေန႔ ည ည ကမၼ႒ာန္းအလုပ္ကို အားထုတ္ၿပီးေတာ့ ေနတာပါ။ ဖခင္တို႔ လူ႔ေလာကေျပာတဲ့ အလုပ္ဆိုတာက- ဟုတ္လား။ နံနက္ ဘယ္ႏွစ္နာရီက ဘယ္ႏွစ္နာရီ၊ ေမာင္းေခါက္တယ္ဆိုယင္နား၊ ေန႔လယ္ ဘယ္ႏွစ္နာရီ နား၊ ညေန ဘယ္ႏွစ္နာရီက ေမာင္းေခါက္တယ္ဆိုယင္ နားတယ္။ မၿပီးၿပီး ၿပီးၿပီးနားတာပဲ။ ဒါလည္း ကေန႔ အဖို႔ရာမွာေပါ့ေလ၊ လူေလာက အလုပ္ဆိုတာ ခုနစ္နာရီ၊ ႐ွစ္နာရီ ႐ွိပါတယ္။
သာသနာအလုပ္က နာရီႏွစ္ဆယ္တိုင္ေအာင္ အလုပ္လုပ္ေတာ္မူၾကပါတယ္။
အနလသာ= ဘယ္ေတာ့မွ ပ်င္းရိလို႔ မေနၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တို႔ပါ။
ဖခင္က အပ်င္းထူတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြတဲ့။ ႏံု႔ႏံု႔ ေႏွးေႏွး၊ သြားတာ လာတာ စားတာက ပစၥေဝကၡဏာနဲ႔ သြားရတာ။ သမၸဇဥ္နဲ႔ လွမ္းရတာ။ ဉာဏ္ပညာနည္းပါးတဲ့လူရဲ႕ မ်က္စိနဲ႔ၾကည့္ေတာ့ ဟာ- သြားပံုက ႏံု႔ႏံု႔ ေႏွးေႏွး၊ စာပံုက ႏံု႔ႏံု႔ ေႏွးေႏွး၊ ထိုင္လည္းပဲ ႏံု႔ႏံု႔ ေႏွးေႏွး၊ ေနရာတကာ ႏံု႔ႏံု႔ ေႏွးေႏွး၊ အင္မတန္ အပ်င္းထူတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြလို႔ ဒီလိုျမင္ေနတာ။
သမီးက အဲဒါ အပ်င္းထူတာ မဟုတ္ဘူး-တဲ့။ သတိသမၸဇဥ္နဲ႔ သြားတယ္၊ သတိသမၸဇဥ္နဲ႔ ထိုင္တယ္၊ သတိသမၸဇဥ္နဲ႔ ေျပာတယ္။ စကားေျပာယင္လည္း မမွားေအာင္ သတိသမၸဇဥ္ ေ႐ွ႕သြားျပဳၿပီး ေျပာတယ္။ ဣရိယာပုတ္ေလးပါး ျပဳျပဳသမွ် အမႈခပ္သိမ္း ကာယကံမႈ၊ ဝစီကံမႈ၊ မေနာကံမႈဆိုတဲ့ အမႈသံုးမ်ိဳးလံုးမွာ သတိသမၸဇဥ္ ေ႐ွ႕သြားျပဳၿပီးေတာ့ ေျပာေနတာ ျဖစ္ေတာ့ အပ်င္းထူတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ မဟုတ္ဘူး-တဲ့။
သမဏာ= ကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းေအးေစတတ္ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔သည္။ ကမၼကာမာ= တကယ္ပင္ အလုပ္ကို ျပဳလုပ္ေနၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တို႔ပါေပ။ အနလသာ= တကယ္ပင္ ပ်င္းရိျခင္း ကင္းေတာ္မူၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တို႔ပါေပ။ ကမၼေသ႒ႆ= အျမတ္ဆံုးေသာ သမထဝိပႆနာ ဘာဝနာအလုပ္ကို။ ကာရကာ= ေန႔စဥ္ႀကိဳးကုတ္ ျပဳလုပ္ေတာ္ မူၾကပါေပကုန္၏…။
ေလာကမွာ အျမတ္ဆံုးေခၚတဲ့ သမထအလုပ္၊ ဝိပႆနာဘာဝနာ အလုပ္ေကာင္းေတြ ေန႔ေန႔ညည ႀကိုးကုတ္ျပဳလုပ္ေတာ္မူေနၾကတာ-လို႔ ဖခင္မသိလို႔ ေျပာတယ္။
ဖခင္က ေျပာတာက “အာသံသုကာ သာဒုကာမာ= ဒီကိုယ္ေတာ္ေတြက အၿမဲတေစ ေတာင့္တေနတယ္” လို႔ ဖခင္က ထင္တယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ အ႐ွင္ျမတ္ေတြလုပ္တဲ့ အလုပ္က သမထဘာဝနာ၊ ဝိပႆနာဘာဝနာ အလုပ္က ေလာဘ ေဒါသကိုပယ္ရန္ အလုပ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘာမွ ေတာင့္တမႈ ေလာဘတဏွာ မ႐ွိပါဘူးတဲ့။
ကမၼေသ႒ႆ= အျမတ္ဆံုးေသာ သမထဝိပႆနာ ဘာဝနာအလုပ္ကို။ ကာရကာ= ေန႔စဥ္ႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္ေတာ္မူၾကကုန္သည္ ျဖစ္၍။ ရာဂဥၥ= တပ္မက္မႈ ရာဂတရားကို လည္းေကာင္း။ ေဒါသဥၥ= ျပစ္မွားမႈ ေဒါသတရားကို လည္းေကာင္း။ ပဇဟႏၲိ= အႂကြင္းမဲ့ ပယ္ေဖ်ာက္ေတာ္မူႏိုင္ၾကပါေပကုန္၏။ ေတန= ထိုသို႔ေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္။ ေမ= သမီးေတာ္ အကၽြႏု္ပ္သည္။ သမဏာ= ကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းေအးေစတတ္ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္ျမတ္တို႔ကို။ ပိယာ= ေမတၱာသက္ဝင္ ခ်စ္ခင္ေလးျမတ္ ၾကည္ညိဳႏွစ္သက္အပ္ပါကုန္၏။
အေၾကာင္းအက်ိဳးနဲ႔ေပါ့ေလ၊ လံုလံုေလာက္ေလာက္၊ အင္း- တစ္မ်ိဳးေျပာရယင္ ဖခင္-တဲ့၊ သမထဝိပႆနာ ဘာဝနာဆိုတဲ့ အလြန္မြန္ျမတ္တဲ့ အလုပ္ကို ႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္ေတာ္မူၾကတဲ့ အတြက္ ေလာဘကိုလည္း ပယ္ေတာ္မူၾကတယ္၊ ေဒါသကိုလည္း ပယ္ေတာ္မူၾကတယ္။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟပယ္ေၾကာင္း ထိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ သမီးေတာ္ဟာျဖင့္ ရဟန္ေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္ေတြကို ေမတၱာသက္ဝင္ ခ်စ္ခင္ေလးျမတ္ အၿမဲတေစ ၾကည္ညိဳ ႏွစ္သက္၍ ေနအပ္ပါတယ္။ ဒါေျပာတာ။
အလုပ္တကာတို႔တြင္ ျမတ္ေသာအလုပ္
တီဏိ ပါပႆ မႈလာနိ၊
ဓုနႏၲိ သုစိကာရိေနာ။
သဗၺံ ပါပံ ပဟီေနသံ၊
ေတန ေမ သမဏာ ပိယာ။
တာတ= ေမြးသဖခင္ ေက်းဇူး႐ွင္။ ပါပႆ= ဒုစ႐ိုက္စု မေကာင္းမႈ၏။ တီဏိမူလာနိ= အေၾကာင္းရင္းမူလ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ သံုးပါးတို႔ကို။ သုစိကာရိေနာ= စင္ၾကယ္ေသာ အမႈကို ျပဳေတာ္မူၾကကုန္သည္ ျဖစ္၍။ ေတ= ထို ကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းေအးေစတတ္ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္ျမတ္တို႔သည္။ ဓုနႏၲိ= ေန႔႐ွိသမွ် ကိုယ္မွ ခါတြက္ၾကပါကုန္၏…။
ဖခင္၊ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္ေတြဟာ ပါပမူလ= မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္ရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းမူလ ျဖစ္တဲ့ ေလာဘရယ္၊ ေဒါသရယ္၊ ေမာဟရယ္ဆိုတဲ့ ဒီအကုသိုလ္ မူလသံုးပါးကို သုစိကမၼ= စင္ၾကယ္ေသာ ကာယကံမႈ ဝစီကံမႈ မေနာကံမႈ ျပဳေတာ္မူၾကျခင္းျဖင့္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြကို အၿမဲတေစ ကိုယ္မွ ခါတြက္တဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ေတာ္မူၾကတာ။ ဖခင္ေျပာတဲ့ အလုပ္ေတြက ေလာဘႀကီးဖို႔၊ ေဒါသႀကီးဖို႔၊ ေမာဟႀကီးဖို႔ အလုပ္ကို လုပ္ေနတာ။ ေဝဖန္ေရးသမား မ်က္စိနဲ႔ၾကည့္ေတာ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟတိုးဖို႔ အလုပ္လုပ္မွ အလုပ္လုပ္တယ္ ထင္တာ။
အရိယာ မ်က္စိနဲ႔ ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါက်ေတာ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟကို ပယ္စြန္႔ဖို႔ အလုပ္ကို လုပ္တာမွ ျမတ္ေသာအလုပ္။ အဲဒီအလုပ္ လုပ္တဲ့အတြက္- ဟုတ္လား။ ဒီ အ႐ွင္ျမတ္ေတြဟာ ပါပမူလျဖစ္တဲ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ဆိုတဲ့ အကုသိုလ္ မူလသံုးပါးကို ကိုယ္မွ ခါထြက္ အၿမဲတေစ ပယ္႐ွားတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ေနတယ္-တဲ့။ ယင္းသို႔ အလုပ္ကို လုပ္ေနတဲ့အတြက္...
ေနသံ= ထိုရဟန္းေတာ္သခင္ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔၏။ သဗၺံပါပံ= ႂကြင္းမဲ့ဥႆံု အလံုးစံုေသာ မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္ကို။ ပဟီနံ= သမုေစၧဒပဟာန္ျဖင့္ ပယ္လွန္ ျဖတ္ေတာက္အပ္ေလၿပီ။
အဲဒီလို အလုပ္ကို တြင္တြင္ႀကီး လုပ္တဲ့ အတြက္ အကုသိုလ္ တစ္ဆယ့္ႏွစ္ပါး တရားအစုကိုျဖင့္ အႂကြင္းမဲ့ ပယ္သတ္ၿပီး ျဖစ္ေတာ္မူေနၾကပါတယ္။
ေတန= ထိုသို႔ေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္။ ေမ= ေရာဟိနီ မည္တြင္ေခၚ သမီးေတာ္ အကၽြႏ္ုပ္သည္။ သမဏာ= ကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းေအးေစတတ္ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔ကို။ ပိယာ= ေမတၱာသက္ဝင္ ခ်စ္ခင္ေလးျမတ္ ၾကည္ညိဳႏွစ္သက္အပ္ပါကုန္၏။
ကံသံုးပါး စင္ၾကယ္ျခင္း
ဖခင္၊ ကာယကံကလည္း စင္ၾကယ္တဲ့အမႈ၊ ဝစီကံကလည္းစင္ၾကယ္တဲ့အမႈ၊ မေနာကံကလည္း စင္ၾကယ္တဲ့အမႈ ျပဳေတာ္ မူၾကလို႔ ေလာဘေရာ၊ ေဒါသေရာ၊ ေမာဟေရာ၊ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟသံုးပါး ေခါင္းေဆာင္တဲ့ အလံုးစံုေသာ အကုသိုလ္ ဟူသမွ်ေတြကို သမုေစၧဒပဟာန္နဲ႔ အႂကြင္းမဲ့ ပယ္လွန္ၿပီး ျဖစ္ေတာ္မူၾကေသာေၾကာင့္ ၾကည္ညိဳထိုက္လို႔ ရဟန္းေတာ္အ႐ွင္သူျမတ္ေတြကို သမီးေတာ္ ၾကည္ညိဳေနတယ္။
ဒါပဲလား သမီးရယ္ ဆိုေတာ့-
ကာယကမၼံ သုစိ ေနသံ၊
ဝစီကမၼဥၥ တာဒိသံ။
မေနာကမၼံ သုစိ ေနသံ၊
ေတန ေမ သမဏာ ပိယာ။
တာတ= ေမြးဖသခင္ ေက်းဇူး႐ွင္။ ေနသံ= ထို ရဟန္းေတာ္သခင္ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔၏။ ကာယကမၼံ= ျပဳျပဳသမွ်ဥႆံုကာယကံ အလံုးစံုသည္။ သုစိ= အကုသိုလ္ အညစ္အေၾကး ခပ္သိမ္းကုန္ စင္ၾကယ္၍ ေနပါေပ၏…။
အ႐ွင္သူျမတ္ေတြ ကာယကံမႈ ျပဳလုပ္တဲ့ေနရာ ပါဏာတိပါတ ဒုစ႐ိုက္လည္း မပါဘူး။ အဒိႏၷဒါန္ ဒုစ႐ိုက္လည္း မပါဘူး။ ကာေမသုမိစၧာစာရ ဒုစ႐ိုက္လည္း မပါဘဲနဲ႔ ကာယကံမႈ ျပဳျပဳသမွ် ကာယဒုစ႐ို္က္သံုးပါးမွ စင္ၾကယ္တဲ့ အမႈေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။
ေနသံ= ထိုရဟန္းေတာ္သခင္ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔၏။ ဝစီကမၼဥၥ= ႏႈတ္ဝယ္အိန္႔၍ မိန္႔ေႃခြျပဳေလသမွ် ေလးပါးေသာ ဝစီကံအမႈလည္းပဲ။ တာဒိသံ= ထိုသို႔အကုသိုလ္ အညစ္အေၾကး ကင္းေဝးစင္ၾကယ္၍ ေနပါ၏။
ႏႈတ္က ႄမြက္ဆုိေျပာတဲ့ အခါမွာလည္းပဲ မုသာဝါဒ မပါဘူး၊ သုပိဏဝါစာ မပါဘူး၊ ဖ႐ုသဝါစာ မပါဘူး၊ သမၹပၸလာပ မပါဘူး၊ အညစ္အေၾကးေလးမ်ိဳးမွ ကင္းေဝး စင္ၾကယ္၍ ေနပါတယ္။
ေနသံ= ထိုရဟန္းေတာ္သခင္ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔၏။ မေနာကမၼံ= စိတ္ေတာ္က ၾကံၾကံသမွ် မေနာကံ အမႈကိစၥအဝဝတို႔သည္။ သုစိ= အၿမဲတေစ စင္ၾကယ္၍သာေနပါေပ၏။ စိတ္ကလည္းပဲ ဝိဟႎသာဝိတက္= သူတစ္ပါးညွဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ဖို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မၾကံဘူး၊ ဗ်ာပါဒဝိတက္= သူတစ္ဖက္သား ပ်က္ျပားေအာင္လုပ္ဖို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မၾကံဘူး။ ကာမဝိတက္= ေလာဘ တိုးပြားဖို႔ အၾကံ ဘယ္ေတာ့မွ အၾကံဘူး။ ဘယ္ေနရာ ၾကံတံုး။ ေနကၡမၼဝိတက္= ဪ-အာရံုငါးပါး ဒုကၡစက္ထဲက ဘယ္လိုမ်ား လြတ္ေျမာက္ရပါ့မလဲ၊ ဒီလို ေနကၡမၼဝိတက္ ၾကံတယ္။ အဗ်ာပါဒဝိတက္= သတၱဝါေတြခ်မ္းသာေအာင္ ဘယ္လိုမ်ား ႐ြက္ေဆာင္ရပါ့မယ္။ အဲဒီလို ေမတၱာႏွင့္ ယွဥ္တဲ့ ဝိတက္၊ က႐ုဏာနဲ႔ယွဥ္တဲ့ ဝိတက္= အဝိဟႎသာဝိတက္၊ မေနာကံ စိတ္အစဥ္ကလည္းပဲ ေနကၡမၼ၊အဗ်ာပါဒ၊ အဝိဟႎသာဆိုတဲ့ သမၼာဝိတက္သံုးပါးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အၾကံကိုသာ ၾကံေနတဲ့အတြက္ အၿမဲတေစ မေနာကံကလည္း စင္ၾကယ္၍ေနပါေပတယ္…။
ေတန= ထိုကာယကံစင္ၾကယ္၊ ဝစီကံစင္ၾကယ္၊ မေနာကံစင္ၾကယ္၊ သံုးပါးစံု စင္ၾကယ္ျခင္းတည္းဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္။ ေမ= ေရာဟိနီတြင္ေခၚ သမီးေတာ္သည္။ သမဏာ= ကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းေအးေစတတ္ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔ကို။ ပိယာ= ေမတၱာသက္ဝင္ ခ်စ္ခင္ေလးျမတ္ ႏွစ္သက္ ၾကည္ညိဳအပ္ပါကုန္၏… လို႔ တတိယ ေျဖၾကားပါတယ္။ ဒါတင္ပဲလားလို႔ ဆိုေတာ့-
အတြင္းအျပင္ ညစ္ေၾကးကင္းစင္
ဝိမလာ သခၤမုတၱာဝ၊
သုဒၶါ သႏၲရဗာဟိရာ။
ပုဏၰာ သုကၠာန ဓမၼာနံ၊
ေတန ေမ သမဏာ ပိယာ။
တာတ= ေမြးဖသခင္ ေက်းဇူး႐ွင္။ ေတ= ထိုရဟန္းေတာ္သခင္ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔သည္။ သခၤမုတၱာဝ= ပြတ္သစ္စ ခ႐ုသင္း၊ ခံုးသစ္စ ပုလဲႏွင့္တူကုန္သည္ျဖစ္၍။ ဝိမလာ= ရာဂါ ေဒါသ ေမာဟ ယစ္မူး အညစ္အေၾကးမွ ကင္းေဝးေတာ္ မူၾကေပကုန္၏…။
အ႐ွင္သူျမတ္ေတြသ႑ာန္ ၾကည့္လိုက္လို႔႐ွိယင္ ပြၽတ္သစ္စ ခရုသင္း ခံုးသစ္စ ပုလဲနဲ႔ တူေသာေၾကာင့္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ဆိုတဲ့ အညစ္အေၾကး ကင္းေဝးေတာ္မူၾကပါေပကုန္၏။ သႏၲရဗာဟိရာ= အတြင္းေရာ အပေရာ ႏွစ္ဌာနစလံုးပင္။ သုဒၶါ= အကုသိုလ္ဟူ၍ ျမဴမွ်မထင္ စင္ၾကယ္ေနၾကပါေပကုန္၏။
အတြင္းအျပင္ သႏၲာန္ႏွစ္ရပ္စလံုး ထို အ႐ွင္သူျမတ္ေတြမွာ စင္ၾကယ္လ်က္ ႐ွိတယ္-တဲ့။ အတြင္းက အာသယဓာတ္၊ အာသယဆိုတာ ဘာလုပ္လိုက္မယ္၊ ညာလုပ္လိုက္မယ္ဆိုတဲ့ အလိုအာသယဓာတ္ကလည္းပဲ ဒုစ႐ိုက္မႈကို ျပဳဖို႔ဆိုတဲ့ အာသယဓာတ္ မ႐ွိဘူး။ သုစ႐ိုက္မႈ ေကာင္းေသာအမႈကို ျပဳဖို႔ပဲ အာသယဓာတ္ ႐ွိတယ္။ အဲဒီ အတြင္းအာသယဓာတ္ ေကာင္းေတာ့ စင္ၾကယ္တဲ့လူ။ အျပင္မွာ ေရာက္လာတဲ့ အလုပ္ကိုလည္းပဲ ေကာင္းေသာ အလုပ္ကိုပဲ ျပဳလုပ္တယ္။ ကာယကံ ကလည္းေကာင္းေသာအမႈကိုပဲ ျပဳတယ္။ ဝစီကံလည္းပဲ ေကာင္းေသာ အေျပာအဆိုကိုပဲ ေျပာတယ္။ ေအး- အျပင္မွာ- အျပင္မွာ။ အဲဒီလို အျပင္မွာ ထြက္ေပၚလာတဲ့ ကာယပေယာဂ၊ ဝစီပေယာဂ၊ ဒီ ပေယာဂလည္းပဲ စင္ၾကယ္ေနတယ္-တဲ့။ ဒါ ဘာျပဳလို႔တံုးဆိုေတာ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ယစ္မူး အညစ္အေၾကး ကင္းေဝးေတာ္မူၾကတဲ့အတြက္ အတြင္းအာသယဓာတ္ကလည္း စင္ၾကယ္၊ အျပင္ ပေယာဂ လံု႔လ ဝီရိယလုပ္ငန္းကလည္း စင္ၾကယ္၍ ေနပါတယ္။ အတြင္းစင္ၾကယ္၊ အျပင္စင္ၾကယ္ ႏွစ္ပါးျဖင့္ စင္ၾကယ္၍ ေနတဲ့အတြက္-
ပုဏၰာ သုကၠာန ဓမၼာနံ= ေကာင္းမႈကုသိုလ္တရားတို႔ႏွင့္ ေန႔႐ွိသမွ် ကံုလံုျပည့္စံု၍ ေနပါေပကုန္၏။ေတန= ထိုေကာင္းမႈကုသိုလ္ႏွင့္ ေန႔႐ွိသမွ် ကံုလံု ျပည့္စံု၍ေနျခင္း ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္။ ေမ= ေရာဟိနီမည္ေခၚ သမီးေတာ္သည္။ သမဏာ= ကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းေအးေစတတ္ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္ျမတ္တို႔ကို။ ပိယာ= ေမတၱာသက္ဝင္ ခ်စ္ခင္ေလးျမတ္ ႏွစ္သက္ၾကည္ညိဳအပ္ပါ၏…။
ဖခင္-တဲ့၊ ကိုယ္ေတာ္ေတြၾကည့္စမ္း….၊ အေပၚယံက ပေယာဂေခၚတဲ့ ကာယဂေယာဂ၊ ဝစီပေယာဂ ဆိုတဲ့ ျပဳသမွ် လံု႔လေတြ၊ ႏႈတ္နဲ႔ေျပာတဲ့ လံု႔လေတြ အၿမဲစင္ၾကယ္တယ္။ အကုသိုလ္မႈ တစ္ခုမွ မပါဘူး။ ဒါ ဘာျပဳလို႔တံုးဆိုေတာ့ အတြင္းက အာသယေခၚတဲ့ ဓာတ္ခံေတြက စင္ၾကယ္ေနလို႔ အေပၚယံအျပင္မွာ႐ွိတဲ့ အခုေျပာတဲ့ အမႈေတြဟာ စင္ၾကယ္တယ္။ အတြင္းအပ ႏွစ္႒ာန စင္ၾကယ္တဲ့အတြက္ ထိုကိုယ္ေတာ္ အ႐ွင္ျမတ္ေတြမွာ ျဖဴစင္တဲ့ စတုဘူမက ကုသိုလ္တရားေတြနဲ႔ျပည့္တယ္။ အဲဒီလို ျပည့္ေနတဲ့အတြက္ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္ေတြကို သမီးေတာ္ ခ်စ္ခင္ေလးျမတ္ ႏွစ္သက္ ၾကည္ညိဳ အပ္ပါတယ္-တဲ့။ ဒါတင္ပဲလား သမီးရယ္ ဆိုေတာ့-
ဗဟုႆုတာ ဓမၼေရာ၊
အရိယာ ဓမၼ ဇီဝိေနာ။
အတၳံ ဓမၼဥၥ ေဒေသႏၲိ၊
ေတန ေမ သမဏာ ပိယာ။
တာတ= ေမြးဖသခင္ ေက်းဇူး႐ွင္။ ေတ= ထိုရဟန္းေတာ္သခင္ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔သည္။
ဗဟုႆုတာ= အာဂမ, အဓိဂမ ႏွစ္႒ာန၌ပင္ သုတမ်ားျဖင့္ ႂကြယ္ဝေတာ္မူၾကပါေပကုန္၏…။
ဆယ္ပါးေသာ တရားေတာ္၌ ဗဟုသုတမ်ားျခင္း
ယီးတီးယားတား မထင္န႔ဲ ဖခင္၊ ဤရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္ေတြဆိုတာ အာဂမ ဗဟုသုတ ေခၚတဲ့ သုတ္, ဝိနည္း, အဘိဓမၼာ ဘုရားစကားေတာ္ တည္းဟူေသာ အာဂမနဲ႔ စပ္၍လည္းပဲ ဗဟုသုတ အင္မတန္ ပြားမ်ားၾကတယ္။ အဓိဂမေခၚတဲ့ မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္နဲ႔ စပ္၍လည္းပဲ အင္မတန္ ဗဟုသုတ မ်ားေတာ္မူၾကတယ္။ ဖခင္ကို ေမးမယ္။
သုတၱန္, ဝိနည္း, အဘိဓမၼာဆိုတာ ဖခင္သိရဲ႕လား။ သုတၱန္မွာ ဘာေတြေဟာထားတယ္၊ ဝိနည္းမွာ ဘာေတြ၊ အဘိဓမၼာမွာ ဘာေတြ သိရဲ႕လား။ ဘာမွ မသိဘူး။ အာဂမ ဗဟုသုတ ဖခင္ ဘယ္လိုမွ မသိဘူး။ အာဂမ ဗဟုသုတမွ မသိဘဲနဲ႔ ဖခင္မွာ အာဂမ ဗဟုသုတဆိုတဲ့ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ဆိုတဲ့ ေလာကုတၱရာတရားနဲ႔ ပတ္သက္ေသာ ဗဟုသုတေကာ ဖခင္မွာ ႐ွိရဲ႕လား။ ဘာမွ မ႐ွိဘူး။ ေအး- ရဟန္းေတာ္ေတြသြားၿပီးေတာ့ အထင္မေသးနဲ႔။ အဲဒီ ရဟန္းေတာ္သခင္ အ႐ွင္သူျမတ္ေတြမွာ ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားတဲ့ ပိဋကတ္ေတာ္ ဗုဒၶဝစန တည္းဟူေသာ အာဂမဗဟုသုတ ျပည့္ဝေတာ္မူၾကတယ္။ အဲဒီ ပိဋကတ္ေတာ္ကို အေျခခံၿပီး က်င့္ၾကံႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္သင္ၾကား ဆည္းပူးတယ္။ မဂ္ေလးပါး ဖိုလ္ေလးပါး နိဗၺာန္ဆိုတဲ့ ေလာကုတၱရာတရား ကိုးပါး၊ အဓိဂမနဲ႔ ပတ္သက္၍လည္း ဗဟုသုတ အင္မတန္ မ်ားေတာ္မူၾကတယ္။
ဓမၼဓရာ= ၾကား႐ံု နာရံု ဗဟုသုတ ျဖစ္႐ံုမွ်မဟုတ္ေသး။ ထို အာဂမ, အဓိဂမ ဆိုတဲ့ ဓမၼႏွစ္ပါးကိုလည္းပဲ ကိုယ္က ရေအာင္ ႐ြက္ေဆာင္ေတာ္မူတတ္ပါေပကုန္၏...။
အေျပာတင္မဟုတ္ဘူး။ အလုပ္နဲ႔ ေဟာဒီ အာဂမ, အဓိဂမ ဆိုတဲ့ တရားေတြ ဖံုးထားတာေနာ္-တဲ့။
အရိယာ= အၿမဲတေစ ျမတ္ေသာ အက်င့္အၾကံကိုသာ က်င့္ၾကံႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္ေတာ္မူၾကတယ္။ အာစာရ အရိယာတို႔ ျဖစ္ေတာ္မူၾကပါေပကုန္၏။
ဓမၼဇီဝိေနာ= တရားသျဖင့္သာ အသက္ေမြးမႈျပဳေတာ္မူၾကပါေပကုန္၏။
ကိုယ္ေတာ္ေတြထက္ အသက္ေမြးမႈကို ၾကည့္စမ္း။ ဖခင္က ျမင္တယ္၊ သူတစ္ပါးဆီက ေတာင္းရမ္းၿပီးေတာ့ အလုပ္မလုပ္ဘဲနဲ႔ အစားေကာင္းတယ္၊ ဝတ္တယ္၊ ေနတယ္ဆိုတာ အဲဒီ သူတို႔ ဒကာ ဒကာမက မသဒၶါ မၾကည္ျဖဴ မလွဴခ်င္ဘဲနဲ႔ ဒီရဟန္းေတြက ဇြတ္အတင္း အလွဴခိုင္းလို႔လား။ ဇြတ္အတင္းမ်ား တိုးလို႔လား။ ကိုယ္ေတာ္ေတြက အိမ္ထဲဝင္ၿပီးေတာ့ ဇြတ္အတင္းမ်ား ဆြမ္းေတြ ခူသြားလို႔လား။ အဝတ္အထည္ေတြ ယူသြားလို႔လား။ အာစာရ အရိယာ၊ အဓိဂမ အရိယာေခၚတဲ့ အရိယာ သူေတာ္စင္မ်ားရဲ႕ ခံယူမႈအတိုင္း ႏႈတ္က မႃမြတ္ဘဲနဲ႔ စကၡဳေျႏၵခ်ၿပီးေတာ့ အလွဴခံေတာ္မူၾကတယ္။ အဲဒီအခါမွာမွ အ႐ွင္ဘုရား ဘာအလို႐ွိပါသတံုး။ ဒီက သဒၶါတရားေပါက္လို႔ေမးတယ္။
ဪ- ဒကာႀကီး၊ ဒကာမႀကီး၊ သကၤန္းမ႐ွိလို႔။
အ႐ွင္ဘုရား၊ အတိစၧထဘေႏၲ= တပည့္ေတာ္တို႔မွာ အေၾကာင္းမညီညြတ္ေသးတဲ့ အတြက္ တပည့္ေတာ္တို႔ အိမ္ကို လြန္၍ အျခားအိမ္မွာ အလို႐ွိေတာ္မူၾကပါ၊ ကန္ေတာ့ပါ ဘုရားလို႔- ဆို၊ ဘာမ်ား ျပန္ေျပာသလဲ။ ကန္ေတာ့ပါဘုရားဆိုယင္-
“သုခိတာ ေဟာတု= ခ်မ္းသာၾကပါေစ” စိတ္ထဲက ေမတၱာျပဳၿပီးေတာ့ သြားတာပဲ။
သဒၶါတရား႐ွိလို႔ လွဴယင္ အဲဒီ လွဴတာကို ယူတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီအ႐ွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ေတြဟာ ဓမၼဇီဝီ=တရားသျဖင့္ အသက္ေမြးတာလား၊ အဓမၼဇီဝီ= မတရားသျဖင့္ အသက္ေမြးတာလား။ ဖခင္ႀကီး ၾကည့္ပါတဲ့။ တရားသျဖင့္ သဒၶါၾကည္ျဖဴ သူေပးလွဴတဲ့ အဝတ္ကို ဝတ္တယ္၊ သူလွဴဒါန္တဲ့ အစာကို စားတယ္။ သူေပးတဲ့ အိပ္ရာ ေနရာနဲ႔ သဒၶါၾကည္ျဖဴလို႔ လွဴဒါန္းတဲ့ ပစၥည္းေလးရပ္ မွီဝဲၿပီးေတာ့ မိမိတို႔ရဲ႕ အသက္ကေလးကို ထိန္းသိမ္းေနတာ။ မသဒၶါေရ သဒၶါေရ ပစၥည္းေလးပါး ဘယ္ေတာ့မွ မယူဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဓမၼဇီဝီ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို လွဴသည္-တဲ့။
ေတ= ထိုရဟန္းေတာ္သခင္ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔သည္။ အတၱဥၥ= အက်ိဳးနဲ႔စပ္တဲ့ တရားေတာ္ျမတ္ကို လည္းေကာင္း။ ဓမၼဥၥ= အေၾကာင္းနဲ႔စပ္တဲ့ တရားေတာ္ျမတ္ကို လည္းေကာင္း။ ေဒေသႏၲိ= ေမတၱာေ႐ွ႕ထား ေဟာၾကားေတာ္မူၾကပါေပကုန္၏။
တရားသျဖင့္ ဒကာ ဒကာမမ်ား လွဴတဲ့ ပစၥည္းေလးပါးကို မွီၿပီး အသက္ေမြးမႈ၊ ဓမၼဇီဝီ= တရားသျဖင့္ အသက္ကို ထိန္းသိမ္းၿပီး သကာလ အသက္သခင္ ေက်းဇူး႐ွင္ေတြ၊ ဪ- သူတို႔က အာမိသာႏုဂၢဟ၊ ပစၥယာႏုဂၢဟနဲ႔ တို႔ကို ခ်ီးေျမွာက္လို႔႐ွိယင္ တို႔က သူတို႔ကို ျပန္ၿပီးေတာ့ ဓမၼာႏုဂၢဟနဲ႔ ခ်ီးေျမွာက္မယ္၊ ဒီရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ အတၳဓမၼလို႔ ေခၚတဲ့ အက်ိဳးနဲ႔ပတ္သက္ေသာ တရားစကား၊ အေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ေသာ တရားစကား၊ အဲဒီ တရားစကားကို ေမတၱာေ႐ွ႕ထား ေဟာၾကားေတာ္မူၾကတယ္ မဟုတ္လား-တဲ့။
ေတန= ထို အက်ိဳးအေၾကာင္းနဲ႔ စပ္ယွဥ္ေသာ တရားစကား ဓမၼာႏုဂၢဟျဖင့္ ေဟာၾကားမႈ ခ်ီးေျမွာက္မႈဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္။ ေမ= ေရာဟိနီ မည္ေခၚ သမီးေတာ္သည္။ သမဏာ= ကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းေအးေစေတာ္မူတတ္တဲ့ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔ကို။ ပိယာ= ေမတၱာသက္ဝင္ ခ်စ္ခင္ေလးျမတ္ ႏွစ္သက္ၾကည္ညိဳအပ္ပါကုန္၏။
ဒါပဲလား သမီးရယ္ဆိုေတာ့ မကေသးပါဘူး-တဲ့။
ဗဟုႆုတာ ဓမၼဓရာ၊
အရိယာ ဓမၼဇီဝိေနာ။
ဧကဂၢစိတၱာ သတိမေႏၲာ၊
ေတန ေမ သမဏာ ပိယာ။
တာတ= ေမြးဖသခင္ ေက်းဇူး႐ွင္။ ေတ= ထို ရဟန္းေတာ္သခင္ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔သည္။ ဗဟုႆုတာ= အာဂမ, အဓိဂမ သုတေလာက္႐ံု ကံုလံုႂကြယ္ဝေတာ္ မူၾကပါေပကုန္၏။ ဓမၼဓရာ= အာဂမ, အဓိဂမေခၚတဲ့ တရားကို ကိုယ္တိုင္ရေအာင္ ေဆာင္ေတာ္မူၾကပါေပကုန္၏ အရိယာ= ကိုယ္က်င့္က ျမင့္ျမတ္ေသာ အက်င့္ကို က်င့္ေတာ္မူၾကကုန္သည္ ျဖစ္၍။ ဓမၼဇီဝိေနာ= တရားသျဖင့္ အသက္ေမြးမႈ ျပဳေတာ္ မူၾကပါေပကုန္၏။ ဧကဂၢစိတၱာ= တည္ၾကည္ေသာစိတ္ ႐ွိေတာ္မူၾကပါေပကုန္၏။ သတိမေႏၲာ= အၿမဲတေစ ထင္ျမင္ေသာ သတိ႐ွိေတာ္မူၾကပါေပကုန္၏။ ေတန= ထိုသို႔ သတိေကာင္းျခင္း၊ သမာဓိေကာင္းျခင္း ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္။ ေမ= ေရာဟိနီတြင္ေခၚ သမီးေတာ္သည္။ သမဏာ= ကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းေအးေစတတ္ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔ကို။ ပိယာ= ေမတၱာသက္ဝင္ ခ်စ္ခင္ေလးျမတ္ ႏွစ္သက္ၾကည္ညိဳအပ္ပါကုန္၏။
ေလးေလးနက္နက္ ဖခင္ စဥ္းစာၾကည့္ပါ။ ဗဟုသုတ ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ ဓမၼဓရပုဂၢိဳလ္၊ အရိယာပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ ဓမၼေစတီပုဂၢိဳလ္ေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့ အေပၚမွာ ဧကဂၢစိတၱ-တဲ့၊ ဘယ္ေတာ့မွ လူေတြလို ထိုထိုဤဤ အာ႐ံုေတြ စိတ္က မက္ေမာၿပီးေတာ့ ဥဒၶစၥသမားေတြ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ အာ႐ံုတစ္ခုမွာ စူးစူးစိုက္စိုက္နဲ႔ စိတ္ကို ထားႏိုင္တဲ့ သမာဓိ႐ွင္ေတြ ျဖစ္ေတာ္မူၾကတယ္။ အၿမဲတေစ အမႈတိုင္း အမႈတိုင္းမွာ သတိေ႐ွ႕သြား ျပဳၿပီးမွ ျပဳလုပ္ေတာ္မူၾကတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ သတိမႏၲပုဂၢိဳလ္ေတြ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလို ဓိတိမႏၲ၊ သတိမႏၲ= သမာဓိဂုဏ္ သတိဂုဏ္နဲ႔ျပည့္စံုေတာ္ မူၾကေသာေၾကာင့္ သမီးေတာ္ဟာျဖင့္ ဒီ ရဟန္းေတာ္ေတြကို သဒၶါ႐ႊန္းစို ၾကည္ညိဳေလးျမတ္ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္အပ္ပါတယ္။
ဒါပဲလား သမီးရယ္ဆိုေတာ့-
ဒူရဂၤမာ သတိမေႏၲာ၊
မႏၲဘာဏီ အႏုဒၶဘာ။
ဒုကၡႆႏၲံ ပဇာနႏၲိ၊
ေတန ေမ သမဏာ ပိယာ။
တာတ= ေမြးဖသခင္ ေက်းဇူး႐ွင္။ သမဏာ= ကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းပေစတတ္ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္ျမတ္တို႔သည္။ ဒူရဂၤမာ= လူႏွင့္ေဝးျခား ေတာအရပ္သို႔ ႂကြသြားေတာ္မူတတ္ပါေပကုန္၏။
အရပ္ထဲက ၿမိဳ႕ထဲက မ်က္စိနဲ႔ ၾကည့္ေပါ့၊ ဟုတ္လား။ အဲဒီ အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ ၿမိဳ႔ထဲက စိတ္အေနနဲ႔ ၾကည့္။ ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ႕ စိတ္အေနနဲ႔ ၾကည့္။ အရပ္ထဲမွာ ႐ွိၾကတဲ့ ဖခင္တို႔လို ေပါင္းစုေနၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ ကေတာ့ အားတယ္ဆိုယင္ ဘယ္သြားလဲ၊ ပြဲလမ္းသဘင္ ေပ်ာ္႐ႊင္ျမဴးတူးရာ အရပ္႒ာန သြားၾကတယ္။ ဆိုၾကပါစို႔။ အာ႐ံုငါးပါး ထူေျပာရာ ကိုယ္ဝါသနာ႐ွိရာ သြားၾကတယ္။ အဲဒီ ရဟန္းေတာ္သခင္ အ႐ွင္သူျမတ္ေတြက ဘယ္သြားလဲဆိုေတာ့- ဒူရဂၤမာ= လူေနေဝးတဲ့ ေတာအရပ္သို႔ ႂကြသြားေတာ္မူၾကေပကုန္၏။ ကုိယ္ေတာ္ေတြက အားတယ္ဆိုယင္ ဟို- လူသူေဝးတဲ့ ဝိေဝကအရပ္၊ လမ္းေလွ်ာက္ေတာင္ အဲဒီသြားၾကတာ။
သတိမေႏၲာ= အၿမဲတေစ သတိ႐ွိေတာ္မူၾကပါေပကုန္၏။ မႏၲဘာဏီ= ဉာဏ္ပညာ ေ႐ွ႕သြားျပဳ၍ စကားကိုလည္း ေျပာဆိုေလ့ ႐ွိပါကုန္၏။ (ေမးတယ္။ စကားေျပာယင္ ရဟန္း စကားေျပာခ်ိန္နဲ႔ တူသလား။ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္ေတြ စကားေျပာတယ္ဆိုတာ) မႏၲဘာဏီ= ဉာဏ္ပညာ ေ႐ွ႕သြားစကား ေျပာဆိုေလ့ ႐ွိပါကုန္၏။
တိုင္းတိုင္ထြာထြာ ဘယ္ေလာက္ေျပာမွ ေတာ္မယ္၊ ဟုတ္လား။ အဲဒီလို ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္နဲ႔ ပညာကို ေ႐ွ႕သြားၿပဳၿပီးမွ ေျပာေတာ္မူၾကပါတယ္။
အႏုဒၶတာ= အၿမဲတေစ မတုန္လႈပ္တဲ့ ဥဒၶစၥ ကင္းပေတာ္မူၾကတဲ့ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔ပါေပ။
ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္ေတြဆိုတာ အၿမဲတေစ ဘယ္ေတာ့မွ အာရံုငါးပါး အာရံုေျခာက္ပါး စိတ္ေတြ လႈပ္႐ွား ပ်ံ႕လြင့္ၿပီးေတာ့ ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ မဟုတ္ဘူးတဲ့၊ အာ႐ံုတစ္ခုတည္း စူးစိုက္ၿပီးေတာ့ ဒီအာ႐ံုရဲ႕ အနိစၥသေဘာ၊ ဒုကၡသေဘာ၊ အနတၱသေဘာ စိတ္ေစာၿပီးေတာ့ ေနတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြ သမာဓိ႐ွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ။
တသၼာ= ထိုသို႔ အႏုဒၶတ ျဖစ္ေတာ္မူၾကေသာေၾကာင့္။ ဒုကၡႆ= စက္ကႏၲာရ ဝဋ္ဒုကၡ၏။ အႏၲံ= အဆံုးျဖစ္တဲ့ အရဟတၱဖိုလ္နိဗၺာန္ကို။ ပဇာနႏၲိ= ပိုင္းျခားထင္ထင္ သိျမင္ေတာ္မူၾကပါေပကုန္၏။ ေတန= ထိုသို႔ အရဟတၱဖိုလ္ ေပါက္ နိဗၺာန္ မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္း ဟူေသာအေၾကာင္းေၾကာင့္။ ေမ= ေရာဟိနီတြင္ေခၚ သမီးေတာ္သည္။ သမဏာ=ကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းပေစတတ္ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔ကို။ ပိယာ= ေမတၱာသက္ဝင္ ခ်စ္ခင္ေလးျမတ္ ႏွစ္သက္ၾကည္ညိဳအပ္ပါကုန္၏။
ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္ေတြကို ဒုကၡႆႏၲ-တဲ့။ ဆင္းရဲဒုကၡ၏ အဆံုးျဖစ္တဲ့ အရဟတၱဖိုလ္ နိဗၺာန္ကို ပိုင္းပိုင္းျခားျခား သိေတာ္မူၾကတယ္။ အဲဒီလို သိေတာ္မူၾကေသာေၾကာင့္ ရဟန္းေတာ္ေတြကို သမီးေတာ္ ၾကည္ညိဳေနတာပါ။
ဒါတင္ပဲလား သမီးရာ ဆိုေတာ့-
တြယ္တာငဲ့ကြက္မႈ ကင္းျခင္း
ယသၼာ ဂါမာ ပကၠမႏၲိ၊
န ပိေလာေကႏၲိ ကိဥၥနံ။
အနေပကၡာဝ ဂစၧႏၲိ၊
ေတန ေမ သမဏာ ပိယာ။
တာတ= ေမြးဖသခင္ ေက်းဇူး႐ွင္။ ေတ= ထို ရဟန္းေတာ္သခင္ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔သည္။ ယသၼာဂါမာ= အၾကင္ၿမိဳ႕႐ြာမွ။ ပကၠမႏၲိ= အ႐ပ္တစ္ပါး ဖဲသြားၾကကုန္၏။ တတၳ= ထို ဖဲရာၿမိဳ႕႐ြာ၌။ ကိဥၥနံ= တစံုတခုကိုမွ်။ န ဝိေလာေကႏၲိ= ျပန္ေစာင္းၾကည့္ေတာ္ မမူၾကကုန္။
ဘယ္ေလာက္ ၾကည္ညိဳစရာ ေကာင္းလဲ။ ေ႐ႊၿမိဳ႕ေတာ္ ေလးျပင္ ေလးရပ္၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူၾကတဲ့ အ႐ွင္သူျမတ္ေတြကို မွန္းၿပီးေတာ့ ၾကည့္စမ္း။ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာက ေနၿပီးေတာ့ မႏၲေလး ေ႐ႊၿမိဳ႕ေတာ္မွာ လာၿပီး ေတာင္ျပင္၊ အေနာက္ၿပင္၊ အေ႐ွ႕ျပင္၊
ေျမာက္ျပင္ ဒီ သာသနာ့တကၠသိုလ္ ဓမၼတကၠသိုလ္ႀကီး ျဖစ္တဲ့အတိုင္း တကၠသိုလ္ပညာ ဆည္းပူး၊ ပရိယတၱိ ဓမၼတကၠသိုလ္ ပညာဆည္းပူးလို႔ ပညာ ျပည့္စံုၿပီ၊ သြားၾကၿပီ ဆိုေတာ့ ဘယ္ဟာမ်ား ေၾကာင့္ၾကေနေသးသလဲ။
အနေပကၡာဝ ဂစၧႏၲိ= ဘယ္သူ႔ကိုမွ ငဲ့ကြက္မႈ မ႐ွိၾကဘဲသာလွ်င္ သြားေရာက္ေတာ္ မူၾကတယ္။
သြားၿပီဆိုယင္ ဒီကိုယ္ေတာ္ေတြဟာ ျပန္ၿပီးေတာ့ မၾကည့္ဘူး။ အဲဒီလို တြယ္တာတဲ့ အေပကၡာဆိုတဲ့ တဏွာေလာဘ မ႐ွိဘဲနဲ႔ မိမိတို႔ေနရာ ၿမိဳ႕႐ြာမွ ဖဲႂကြေတာ္ မူၾကတယ္။ အင္း-က်ဳပ္တို႔ လူ႔ေလာကမွာေတာ့ တစ္ၿမိဳ႕က တစ္ၿမိဳ႕၊ တစ္႐ြာ ေျပာင္းမယ္ ႀကံယင္ ငိုလိုက္ရတာ၊ ဟုတ္လား။ ဟို-ေျပာင္းမယ့္လူကလည္း ငိုရတယ္၊ ဒီက က်န္တဲ့လူေတြကလည္း ငိုရတယ္။ ဟင္- ဒီလို တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ငိုလို႔ အားမရဘဲနဲ႔ အို-တစ္ၿမိဳ႕တစ္႐ြာ ေျပာင္းၿပီးျပန္ေတာ့လည္း စာနဲ႔ ငိုၾကေသးဗ်ား။ ဟုတ္လား။ ဟို-တစ္ၿမိဳ႕တစ္ရြာေရာက္တဲ့ လူကလည္းပဲ အမေလး- လြမ္းလိုက္တာ၊ စာဖြဲ႔ၿပီးေတာ့ ငိုေသး။ ဟင္- ဒီက လူကလည္းပဲ လြမ္းလိုက္တာ၊ လြမ္းစာေတြနဲ႔။ အဲဒီလို တဏွာေတြပ။
ဒီကိုယ္ေတာ္ေတြမွာ အေပကၡာ ေခၚတဲ့ လြမ္းဆြတ္မႈ၊ ေတာင့္တမႈဆိုတဲ့ တဏွာေလာဘ တစိုးတစိ မ႐ွိဘဲနဲ႔ အို-ငွက္ကေလးမ်ားလို ျပန္ႂကြသြားေတာ္မူၾကတယ္။
ေတန= ထို အေပကၡာေခၚတဲ့ တဏွာေလာဘ ကင္းပေတာ္မူခဲ့ၾက၍။ ေမ= ေရာဟိနီတြင္ေခၚ သမီးေတာ္သည္။ သမဏာ= ကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းပေစတတ္ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔ကို။ ပိယာ= ေမတၱာသက္ဝင္ ခ်စ္ခင္ေလးျမတ္ ႏွစ္သက္ၾကည္ညိဳ အပ္ပါကုန္၏။
ေအး- ေမာင္တို႔ ဘာျပဳလို႔ ဒီကိုယ္ေတာ္ေတြ ဒါေလာက္ ၾကည္ညိဳေနရသလဲ၊ ေမာင္တို႔ အမိတို႔လို႔ ဆိုယင္ ဘယ္ေလာက္ ၾကည္ညိဳစရာေကာင္းသလဲဗ်ာ။ လိုအပ္တဲ့ပညာကို လာၿပီးေတာ့ ဆည္းပူးတယ္။ ပညာလည္း ျပည့္စံုၿပီ၊ ဆရာသမားက ေအး-ဘယ္ၿမိဳ႕သြားၿပီးေတာ့ မင္း သာသနာၿပဳရမယ္ လႊတ္လိုက္ယင္ အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ မ်က္ရည္တစ္ေပါက္ မက်ဘဲနဲ႔ အေပကၡာေခၚတဲ့ တြယ္တာတဲ့ တဏွာေလာဘ၊ ေတာင့္တတဲ့ တဏွာေလာဘ လံုးဝမ႐ွိဘဲနဲ႔ သာသနာ့မ်က္ႏွာ တစ္ခုၾကည့္ၿပီးေတာ့ သီလ၊ သမာဓိ၊ပညာ သာသနာျပဳ ႂကြေတာ္မူၾကတယ္။ အဲဒါေတြျမင္လို႔ က်ဳပ္တို႔ ကိုယ္ေတာ္ေတြ က်ဳပ္တို႔ ၾကည္ညိဳသဗ်ာ-လို႔ ဒီလိုေျပာ-တဲ့။
ေၾကာင့္ၾကမႈ နည္းျခင္း
န ေတသံ ေကာေ႒ ဩေပႏၲိ၊
နကုမၻႎ န ခေဠာပိယံ။
ပရိနိ႒ိတေမသာနာ၊
ေတန ေမ သမဏာ ပိယာ။
တာတ= ေမြးဖသခင္ ေက်းဇူး႐ွင္။ ေတ= ထို ကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းပေစတတ္ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔သည္။ သံ= မိမိရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဥစၥာကို။ ေကာေ႒= က်ီၾက၌။ န ဩေပႏၲိ= မထားၾကကုန္။
လူမ်ားမွာ စပါးေတြ၊ ပဲေတြ၊ က်ီထဲ ၾကထဲမွာ ထားသလို ဒီကိုယ္ေတာ္ေတြမွာ ကိုယ္ပိုင္ဥစၥာ စပါး၊ ေျပာင္း၊ ပဲ က်ီထဲ ထားတယ္လို႔မ်ား ပရိဂၢဟတဏွာ ႐ွိရဲ႕လား၊ မ႐ွိဘူး။
န ကုမၻႎ= အိုးထဲမွာလည္း မထားၾကကုန္။ န ခေဠာပိယံ= ျခင္းေတာင္းထဲမွာလည္းပဲ ကိုယ္ပိုင္ ပစၥည္းကို ထည့္၍ မထားၾကကုန္။
လူေတြမွာေတာ့ ခ်မ္းသာယင္ ခ်မ္းသာသလို ဂိုေဒါင္ႀကီးအျပည့္၊ က်ီႀကီးအျပည့္၊ ၾကႀကီးအျပည့္ ပစၥည္းေတြ ထားၾကတယ္။ အဲ-က်ီနဲ႔ ၾကနဲ႔ မထားႏိုင္လို႔႐ွိယင္ အိုးထဲ၊ ေသတၱာထဲ ထားတယ္။ ျခင္းထဲ၊ ေတာင္းထဲမွာ ထားတယ္။ ဒီကိုယ္ေတာ္ေတြမွာ ဘယ္ေသတၱာထဲ၊ ဘယ္ဂိုေဒါင္ထဲ၊ ဘယ္က်ီထဲ၊ ဘယ္ၾကထဲ၊ ဘယ္အိုးထဲမွ သူတို႔ သပိတ္ သကၤန္းကလြဲ ဘာမွ မသိမ္းဆည္းဘူးတဲ့။
ပရိနိ႒ိတေမသာနာ= သူတစ္ပါးအိမ္မွာ ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးတဲ့ ပစၥည္းေလးပါးကိုသာ ႐ွာမွီးေလ့ ႐ွိေတာ္မူၾကေပကုန္၏။
ဘယ္ေလာက္ ေၾကာင့္ၾက နည္းသလဲ။ ေၾကာင့္ၾကနည္းတယ္၊ ပလိေဗာဓ နည္းတယ္၊ ပလိေဗာဓနည္းယင္ အကုသိုလ္နည္းတယ္။
ေတန= ထိုသို႔ ပလိေဗာဓ ေၾကာင့္ၾကနည္းမႈ အေၾကာင္းျပဳ၍။ ေမ= ေရာဟိနီတြင္ေခၚ သမီးေတာ္သည္။ သမဏာ= ကိေလသာ ခပ္သိမ္း ၿငိမ္းပေစတတ္ ရဟန္းေတာ္ အ႐ွင္ျမတ္တို႔ကို။ ပိယာ= ေမတၱာသက္ဝင္ ခ်စ္ခင္ေလးျမတ္ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ၾကည္ညိဳ အပ္ပါကုန္၏။
အရိယာပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ သာသနာေတာ္ ၾကည္ညိဳတယ္ဆိုတာ အဲဒီလို ဂုဏ္ေတြကို လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ျမင္ၿပီးေတာ့ ၾကည္ညိဳတာ။ အဲဒီလို ျမင္ၿပီးေတာ့ ေျပာသလို တို႔လဲ ျမင္ၿပီး ၾကည္ညိဳရမယ္။ ျမင္ၿပီး ေျပာတတ္ရမယ္။ ဒါတင္ပဲလားလို႔ ဆိုေတာ့ ေနာက္ဆံုး ေျပာစမ္းပါရေစ၊ အံ့ဩစရာေကာင္းတယ္။
အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ခင္ၾကျခင္း
နာနာကုလာ ပဗၺဇိတာ၊ နာနာဇနပေဒဟိစ။
အညမညံ ပိဟယႏၲိ၊ ေတန ေမ သမဏာ ပိယာ။
တာတ= ေမြးဖသခင္ ေက်းဇူး႐ွင္။ ေတ= ထို ရဟန္းေတာ္ သခင္ အ႐ွင္သူျမတ္တို႔သည္။ နာနာကုလာစ= အထူးထူးေသာ အမ်ိဳးတို႔အိမ္မွ။ (ဝါ) အထူးထူးေသာ မိမိတို႔ အိမ္မွ လည္းေကာင္း။
နာနာဇနပေဒဟိစ= အထူးထူးေသာ ဇနပုဒ္တိုင္းကား ၿမိဳ႕႐ြာအရပ္မ်ားမွ လည္းေကာင္း။ ပဗၺဇိတာ= ႐ွင္ရဟန္းအျဖစ္ ကပ္ေရာက္ၾကကုန္လ်က္။ အညမည= အခ်င္းခ်င္း။ ပိဟယႏၲိ= ေဆြမေတာ္ မ်ိဳးမေတာ္ ခ်စ္ခင္ေတာ္ မူၾကပါေပကုန္၏။
ကိုယ္ေတာ္ခ်င္း ေတြ႔တယ္၊ လူလူခ်င္း ေတြ႔တာနဲ႔ မတူဘူး၊ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ခ်င္း ျဖစ္ပေစ၊ အ႐ွင္ဘုရား၊ ေဟာဒီမွာ ထိုင္ပါ၊ ညွာတာတယ္။ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး “ သက်ပုတၱိယ= ဘုရားသားေတာ္” ဆိုၿပီးေတာ့ သူလည္း ဘုရားသားေတာ္၊ ငါလည္းဘုရားသားေတာ္။ ဒီ- ေဆြမ်ိဳးဆိုတာ ဒီနည္းနဲ႔ ေတာ္စပ္ မရ ဟိုနည္းနဲ႔ ေတာ္စပ္ ရတယ္။ အင္း- တစ္ခါ ႐ိုင္း႐ိုင္းေျပာတာလို႔လည္း မေအာက္ေမ့ပါနဲ႔၊ ဂိုဏ္းစကားေျပာမယ္။ ဂိုဏ္းခ်င္းပဲ မတူေစကာမူ အခ်င္းခ်င္း ဉတၱိစတုတၳကမၼဝါျဖင့္ ရဟန္းျဖစ္ေတာ္မူၾကတဲ့ ဘုရားရင္ႏွစ္ သားေတာ္ ျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး တစ္ပါးနဲ႔ တစ္ပါး သာသနာမွာ ၾကည္ညိဳၾကတယ္။ ခ်စ္ခင္ၾကတယ္။ ေလးျမတ္ၾကတယ္။ အဲဒီလို ၾကည္ညိဳလို႔ ခ်စ္ခင္လို႔ ေလးျမတ္ယင္သာ ေလးျမတ္တယ္၊ ၾကည့္လိုက္မယ္ ဆိုယင္ ဟို-မိခင္ေပါင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ဖခင္ေပါင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးက ေနၿပီးေတာ့ ေရာက္လာၾကတာ။
ၿမိဳ႕႐ြာေဒသအားျဖင့္ အထူးထူးအျပားျပား တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး မျမင္ဖူးဘဲနဲ႔ သာသနာ ေရာက္လာၾကတယ္။ သူစိမ္းျပင္ျပင္ေတြပဲတဲ့။ ေလာကမ်က္စိနဲ႔ ၾကည့္ယင္ သူစိမ္းျပင္ျပင္ ျဖစ္ပါလ်က္ကနဲ႕ ခ်စ္လိုက္ခင္လိုက္တာ၊ ဟုတ္လား။ နာမက်န္းျဖစ္ယင္လည္း က်န္တဲ့ကိုယ္ေတာ္ေတြက ကိုယ္ဖိရင္ဖိ ျပဳလို႔ စုလို႔၊ အဲဒါေလာက္ ေမတၱာဓာတ္နဲ႔ ခ်စ္ခင္ေနၾကပါတယ္။
နာနာဇနပေဒဟိစ= အထူးထူးေသာ ဇနပုဒ္တိုင္သား ၿမိဳ႕႐ြာမ်ားမွ လည္းေကာင္း။ ပဗၺဇိတာ= တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး မျမင္ဖူးတဲ့ ရဟန္းပဥၨင္းအျဖစ္ ကပ္ေရာက္ၾကကုန္လ်က္။ အညမညံ= အခ်င္းခ်င္း။ ပိဟယႏၲိ= ေဆြမေတာ္ မ်ိဳးမေတာ္ ညီအစ္ကိုရင္း တမွ် ခ်စ္ခင္ေတာ္မူၾကပါေပကုန္၏။ ေတန= ထို ေမတၱာသက္ဝင္ တစ္ပါးနဲ႔တစ္ပါး ေဆြမေတာ္ မ်ိဳးမေတာ္ ညီအစ္ကိုရင္းတမွ် ခ်စ္ခင္ေတာ္မူၾကျခင္းဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္။ ေမ= ေရာဟိနီမည္တြင္ေခၚ သမီးေတာ္သည္။ သမဏာ= ကိေလသာခပ္သိမ္း ၿငိမ္းပေစတတ္ ရဟန္းေတာ္အ႐ွင္ျမတ္တို႔ကို။ ပိယာ= ေမတၱာသက္ဝင္ ခ်စ္ခင္ေလးျမတ္ ၾကည္ညိဳႏွစ္သက္အပ္ပါကုန္၏။
သမီးအား ဖခင္ပုဏၰားႀကီး ခ်ီးက်ဴးျခင္း
ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ေရာဟိနီက ေျပာတယ္။
ေစာေစာက သာသနာေတာ္မၾကည္ညိဳတဲ့ ပုဏၰားႀကီး၊ ေစာေစာက သံဃာေတြကို မ်က္မုန္းက်ိဳးေနတဲ့ ဖခင္ပုဏၰားႀကီး စိတ္ေျပာင္းသြားတယ္။ သမီးေဖ်ာင္းဖ်လို႔၊ သမီး တရားေဟာျပလို႔ စိတ္ေျပာင္းသြားတယ္။
ေစာေစာကေတာ့ အမယ္-သမီးကျဖင့္ ဟုတ္လား။ အိပ္ရာဝင္ယင္ ကိုယ္ေတာ္ေတြ၊ ရဟန္းေတာ္ေတြ၊ အိပ္ရာထ ရဟန္းေတာ္ တ။ ဟင္-စကားေျပာတိုင္းေျပာတိုင္း ရဟန္းေတာ္မပါ စကားေျပာလို႔ မျဖစ္ဘူး။ သမီးရယ္၊ ေတာ္ေတာ္ၾကာ‘ရဟန္းမကေလးမ်ား= ဘိကၡဳနီမကေလးမ်ားျဖစ္သြားမွာလား၊ ေျပာင္ေတာင္ေတာင္ သေယာ္ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ေျပာေပမယ့္ အခုေတာ့ နက္နက္ေနာေနာႀကီးကိုပဲ ဖခင္ ဝိဘဝပုဏၰားႀကီးက ဘာျပန္ေျပာသလဲဆိုေတာ့-
အတၳာယ ဝတ ေနာ ေဘာတိ၊
ကုေလ ဇာတာသိ ေရာဟိနီ။
သဒၶါ ဗုေဒၶ စ ဓေမၼ စ၊
သံေဃ စ တိဗၺဂါရဝါ။
ေဘာတိ ေရာဟိနီ= အို- ခ်စ္သမီး ေရာဟိနီ။ တြံ= သင္ ခ်စ္သမီးသည္။ ေနာ= ငါတို႔၏။ အတၳာယ= လူ႔ရပ္ နတ္ထံ နိဗၺာန္တိုင္ေအာင္ ထိပ္ေခါင္သတၱိ သံုးမ်ိဳးသံုးပါးေသာ အက်ိဳးငွာ။ ကုေလ= ငါတို႔အမ်ိဳး၌။ ဇာတာ= ျဖစ္ပြား၍ လာသည္။ အသိ= ျဖစ္ပါေပ၏။
သမီး၊ တို႔အမ်ိဳးထဲ သမီးျဖစ္လာတာဟာ တို႔အဖို႔ လူ႔ရပ္ နတ္ထံ နိဗၺာန္ဆိုတဲ့ သံုးမ်ိဳးသံုးပါး ရ႐ွိဖို႔ရန္ သမီး ျဖစ္ပြားရျခင္းပဲ။
တံြ= သင္ ခ်စ္သမီးသည္။ ဗုေဒၶ စ= ဘုရား၌ လည္းေကာင္း။ ဓေမၼ စ= တရားေတာ္၌ လည္းေကာင္း။ သံေဃ စ= သံဃာ၌ လည္းေကာင္း။ သဒၶါ= သဒၶါ႐ႊန္းစို ၾကည္ညိဳသည္ျဖစ္၍။ တိဗၺဂါရဝါ= အၿမဲတေစ ရတနာသံုးပါးအား ႐ိုေသတဲ့ သမီးပါတည္း…။
တုဝံ ေဟတံ ပဇာနာသိ၊
ပုညေကၡတၱံ အႏုတၱရံ။
အမွမၼိ ဧေတ သမဏာ၊
ပဋိဂၢဏွႏၲိ ဒကၡိဏံ။
ေဘာတိ= အို-ခ်စ္သမီး ေရာဟိနီ။ တုဝံဟိ-တုဝံဧဝ= သင္ ခ်စ္သမီးသည္ပင္လွ်င္။ အႏုတၱရံ= အလြန္မြန္ျမတ္ေသာ။ ဧတံ ပုညေကၡတၱံ= ဒီ သံဃာေတာ္ တည္းဟူေသာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္မ်ိဳးဆက္ စိုက္ပ်ိဳးရာ လယ္ယာေျမေကာင္းႀကီးကို။ ပဇာနာတိ= ပိုင္းျခားထင္ထင္ နစ္နစ္ေနာေနာ သင္ခ်စ္သမီး သိျမင္ပါေပ၏…။
ခ်စ္သမီးဟာ သံဃာေတာ္ တည္းဟူေသာ ပုညေခတၱ= ေကာင္းမႈမ်ိဳး စိုက္ပ်ိဳးႀကဲခ်ရာ လယ္ယာေျမေကာင္းႀကီးရဲ႕ အေၾကာင္းကို နက္နက္ေနာေနာ ပိုင္းပိုင္းျခားျခား ခ်စ္သမီးမို႔မွ သိျမင္ပါေလ။
ဧေတ သမဏာ= ဤ သင္ခ်စ္သမီးရဲ႕ ရဟန္းေတာ္တို႔သည္။ အမွမိၸ= ငါတို႔၏လည္း။ ဒကၡိဏံ= အလွဴဝတၳဳတို႔ကို။ ပဋိဂၢဏွႏၲိ= ခ်စ္သမီး လွဴသျဖင့္ အလွဴခံေတာ္မူၾကေပကုန္၏။
ပတိ႒ိေတာ မဟာယေညာ၊
ဝိပုေလာ ေနာ ဘဝိႆတိ။
မဟာယေညာ= ႀကီးစြာေသာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ႀကီးကို။ ပတိ႒ိေတာ= ခ်စ္သမီးကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ငါတို႔ တည္ထားအပ္ေလၿပီ။ ေနာ= ငါတို႔၏။ ဝိပုေလာ= ျပန္႔ေျပာေသာ အက်ိဳးသည္။ ဘဝိႆတိ= ျဖစ္ေပလိမ့္မည္ ခ်စ္သမီး။
ခ်စ္သမီး အေၾကာင္းျပဳၿပီးေတာ့ ထိုအ႐ွင္သူျမတ္ေတြဟာ တို႔ရဲ႕ ပူေဇာ္ဝတၳဳမ်ား အလွဴခံေတာ္မူၾကရတယ္။ တို႔တစ္ေတြသည္ ႀကီးစြာေသာ မဟာဒါနႀကီးကို သမီးအေၾကာင္းျပဳၿပီးေတာ့ ျပဳရၿပီ။ ဒီ ဒါနေကာင္းမႈေၾကာင့္ ျပန္႔ေျပာ ႀကီးျမတ္တဲ့အက်ိဳးထူး ျဖစ္ပါလိမ့္။ ရပါလိမ့္မယ္။ သမီးေတာ္လို႔ ပုဏၰားႀကီးက ႏွစ္လိုအားရ ေျပာတဲ့အခါက်ေတာ့ သမီးက-
“ဒါနနဲ႔မ်ား ေမြးဖသခင္ ေက်းဇူး႐ွင္ တင္းတိမ္အားရ မေနပါနဲ႔ဦး၊ ေ႐ွ႕ကိုလည္းပဲ တိုးတက္ၿပီးေတာ့ သရဏဂံု သီလကိုလည္းပဲ ေဆာက္တည္ပါဦး” ဒီလို တိုက္တြန္းခ်င္တဲ့အတြက္-
သေစ ဘာယတိ ဒုကၡႆ၊
သေစ ေတ ဒုကၡမပၸိယံ။
ဥေပဟိ သရဏံ ဗုဒၶံ၊
ဓမၼံ သံဃဥၥ တာဒိနံ။
သမာဒိယာဟိ သီလာနိ၊
တံ ေတ အတၳာယ ေဟဟိတိ။
တာတ= ေမြးဖသခင္ ေက်းဇူး႐ွင္။ ေတ= သင္ ေက်းဇူး႐ွင္သည္။ ဒုကၡႆ= သံသရာဝဋ္ဒုကၡမွ။ သေစဘာယတိ= အကယ္၍ ေၾကာက္လန္႔ျငားအံ့။ ေတတယာ= သင္ဖခင္သည္။ ဒုကၡံ= သံသရာဝဋ္ဆင္းရဲကို၊ သေစ အပၸိယံ= အကယ္၍ မႏွစ္ၿမိဳ႕သည္ ျဖစ္ျငားအံ့။ ဗုဒၶံ= သဗၺညဳဗုဒၶ အမည္ရတဲ့ ေလာကထြတ္ထား ျမတ္ဘုရားကို လည္းေကာင္း။ တာဒိနံ= တာဒိဂုဏ္႐ွင္ ဘုရားသခင္တို႔၏။ ဓမၼဥၥ= မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ ဓမၼကၡန္ဟုေခၚရန္ျဖစ္ေသာ တရားေတာ္ကို လည္းေကာင္း။ သံဃဥၥ= အရိယာ႐ွစ္ပါး တပည့္သား သံဃာေတာ္ျမတ္ကို လည္းေကာင္း။ သရဏံ= ကိုးကြယ္လည္းေလ်ာင္း ပုန္းေအာင္းရာဟူ၍။ ဥေပဟိ= ဆည္းကပ္ပါေလာ့။
ဖခင္ပုဏၰားႀကီး အရဟတၱဖိုလ္တိုင္ ေရာက္ျခင္း
အကယ္၍ သံသရာဝဋ္ဒုကၡႀကီး တကယ္ေၾကာက္တယ္၊ ဝဋ္ဒုကၡႀကီးကို တကယ္ၿငီးေငြ႔တယ္၊ တကယ္မခ်စ္ဘူးဆိုယင္-
ဖခင္-တဲ့ သံသရာဝဋ္ဒုကၡက လြတ္ရာလြတ္ေၾကာင္း အေနန႔ဲ ဗုဒၶသရဏဂံု၊ ဓမၼသရဏဂံု၊ သံဃသရဏဂံု၊သရဏဂံုသံုးပါး မပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းပါတဲ့။
သီလာနိ= ငါးပါး၊ ႐ွစ္ပါး၊ ဆယ္ပါးသီလတို႔ကို၊ သမာဒိယာဟိ= သဒၶါၾကည္ျဖဴ ေဆာက္တည္ခံယူပါ။ တံ= ထိုသို႔ သရဏဂံုသီလ ေဆာက္တည္ခံယူမႈသည္။ ေတ= သင္ ဖခင္အတြက္။ အတၳာယ= လူ နတ္ နိဗၺာန္သံုးတန္ေသာ အက်ိဳးငွာ။ ေဟဟိတိ= ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
အဲဒီလို သရဏဂံုသီလ လူ႔ဘဝမွာ ေဆာက္တည္ယင္ ဖခင္၊ ဖခင္ရဲ႕အတြက္ လူ နတ္ နိဗၺာန္ သံုးတန္ခ်မ္းသာ ရဖို႔ေသခ်ာၿပီ။
သမီး အေျပာေကာင္းတာနဲ႔ အဲဒီ စကားဝုစ္မွာပဲ ဖခင္ႀကီးဟာ ထၿပီးေတာ့ ဘုရား႐ွိရာ၊ သံဃာေတာ္မ်ား ႐ွိရာ လက္အုပ္ခ်ီၿပီးေတာ့-
ဥေပမိ သရဏံ ဗုဒၶံ၊
ဓမၼံ သံဃဥၥ တာဒိနံ။
သမာဒိယာမိ သီလာနိ၊
တံ ေမ အတၳာယ ေဟဟိတိ။ ။
ေဘာတိ= ခ်စ္သမီး ေရာဟိနီ။ အဟံ= မဟာဝိဘဝတြင္ေခၚ ငါခမည္းေတာ္သည္။ တာဒိနံ= လာဘာ လာဘ စသည္႐ွစ္တန္ ေလာကဓံမွန္ ေဖာက္ျပန္မ႐ွိ သည္းခံဘိသား တာဒိဂုဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ။
ဗုဒၶဥၥ = သဗၺညဳဗုဒၶ အမည္ရတဲ့ ေလာက ထြတ္ထား ျမတ္ဘုရားကို လည္းေကာင္း။ တာဒိနံ= တာဒိဂုဏ္႐ွင္ ဘုရားသခင္တို႔၏။ ဓမၼဥၥ= မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ ဓမၼကၡန္ဟု ဆယ္တန္ထင္ေပၚ ေဟာၾကားအပ္တဲ့ တရားေတာ္ကို လည္းေကာင္း။ တာဒိနံ= တာဒိဂုဏ္႐ွင္ ဘုရားသခင္တို႔၏။ သံဃဥၥ= အရိယာ႐ွစ္ေဖာ္ တပည့္သား သံဃာေတာ္ျမတ္ အေပါင္းကို လည္းေကာင္း။ သရဏံ= ကိုးကြယ္လည္းေလ်ာင္း ပုန္းေအာင္းရာဟူ၍။ ဥေပမိ= ဆည္းကပ္ျပဳျပင္ သိျမင္အပ္ပါ၏။ သီလာနိ= ငါးပါးသီလတို႔ကို။ သမာဒိယာမိ= သဒၶါၾကည္ျဖဴ တေပါင္းတည္း ခံယူေဆာက္တည္ပါ၏...လို႔။
ငါးပါးသီလ အက်ယ္တဝင့္ မေဆာက္တည္ႏိုင္ဘဲ၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဂါထာနဲ႔ ငါးပါးသီလ ေပါင္္းၿပီး ေဆာက္တည္ေသာအေနနဲ႔“ သမာဒိယာမိ သီလာနိ” ဒီလို ဆိုလိုက္တယ္။ အဲဒီ ဂါထာကို စိတ္ပါလက္ပါ သဒၶါၾကည္ညိဳစြာနဲ႔ ႐ြတ္ယင္ပဲ အဲဒါ သရဏဂံုသီလရတယ္။ သရဏဂံုသီလ၊ သရဏဂံုတည္သူ- သီလ႐ွိသူ ဥပါသကာ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားတာပဲ။ ၿပီးေတာ့မွ-
တံ= ထိုသရဏဂံုသီလသည္။ ေမ= ငါ့အတြက္တာ။ အတၳာယ= လူ နတ္ နိဗၺာန္ သံုးတန္ေသာ ခ်မ္းသာသုခ အက်ိဳးငွာ။ ေဟဟိတိ= မုခ်မေသြ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။
အဲဒီလို ဖခင္ မဟာဝိဘဝ ပုဏၰားႀကီး ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာနဲ႔ သရဏဂံုသီလမ်ားခံ။ ေဘးနားက မိခင္ျဖစ္တဲ့ ပုဏၰားမႀကီးဆို သာသနာ သက္ဝင္ ယံုၾကည္လို႔ မိခင္ ဖခင္ ေက်းဇူး႐ွင္ႏွစ္ပါး သာသနာမွာ သက္ဝင္ ယံုၾကည္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဖခင္ မဟာဝိဘဝပုဏၰား သဒၶါတရား တိုးတက္၍ ဘုရားသာသနာ ဝင္ၿပီး ရဟန္းျပဳတယ္။ မၾကာျမင့္မီ ရဟန္းတရား ပြားမ်ားႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္လို႔ အရဟတၱဖိုလ္ေပါက္ ရဟႏၲာ အျဖစ္ေရာက္ေတာ္မူတဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီမဟာဝိဘဝ ပုဏၰား ရဟႏၲာ အ႐ွင္ျမတ္ႀကီးက ဥဒါန္း ဂါထာတစ္ခု က်ဴးတယ္။
ျဗဟၶဗႏၶဳ ပုေရ အာသႎ၊
ေသာ ဣဒါနိမွိ ျဗဟၼေဏာ။
ေတဝိေဇၨာ ေသာတၱိေယာ စမွိ၊
ေဝဒဂူ စမွိ ႏွာတေကာ။
အဟံ= ငါသည္။ ပုေရ= ဟိုေ႐ွးအခါတုန္းက။ ျဗဟၶဗႏၶဳ= ဇာတ္အားျဖင့္ ျဗဟၶာသည္။ အာသႎ= ျဖစ္ခဲ့ေလၿပီ။
ဇာတိျဗာဟၶဏ အမ်ိဳးအားျဖင့္ ျဗာဟၶဏလို႔ ေခၚလို႔ ပရမတၳျဗာဟၶဏ ဗ်ဳပၸညီညြတ္တဲ့ ျဗာဟၶဏေတာ့ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ဇာတိျဗာဟၶဏဆိုတာ ေလာကပညတ္ ပုဏၰားမ်ိဳးမွာ သြားျဖစ္လို႔ သူဟာ ျဗာဟၶဏမည္ခဲ့၍-
ဣဒါနိ= ယခုအခါ၌။ ေသာအဟံ= ထို ငါသည္။ ျဗာဟၼေဏာ= ပရမတၳ ျဗာဟၶဏစင္စစ္သည္။ အမွိ= ျဖစ္ခဲ့၏…။
ဇာတိျဗာဟၼဏနဲ႔ ပရမတၳျဗာဟၼဏ
ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ျဗဟၶဏဆိုတဲ့ပါဠိက ဗာဟိတပါပ= မေကာင္းမႈဒုစ႐ိုက္ကို အပျပဳၿပီးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မွ ၿဗာဟၶဏလို႔ ဒီလို ေခၚပါတယ္။ ျဗဟၶ= အျမတ္၊ အဏ-က မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္၊ ဗဟ-က ပယ္႐ွားၿပီး။ အဲဒီႏွစ္ခု ေပါင္းစပ္ၿပီးေတာ့ ဗဟိတ+အဏ= ျဗာဟၶဏ-လို႔ ပါဠိက ဒီလိုျဖစ္ေနတယ္။ မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္ကို ပယ္႐ွားၿပီးျဖစ္လို႔ ျဗာဟၶဏ-ပါဠိက။ အဲ-ရဟႏၲာျဖစ္ေတာ့ တစ္ေထာင့္ငါးရာ ကိေလသာ မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္ခပ္သိမ္း အကုန္လံုး အၿပီအၿငိမ္း ပယ္ၿပီးျဖစ္ေတာ့ “ပရမတၳျဗာဟၼဏ”လို႔ေခၚတယ္။
မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္ေတြ မပယ္ရေသးဘဲနဲ႔ ဟုတ္လား။ ျဗာဟၼဏလို႔ ဆိုတာကေတာ့ “ဇာတိျဗာဟၼဏ”လို႔ ေခၚတယ္။ ေျပာပါစို႔။ အိႏိၵယမွာ႐ွိတဲ့(ခတၱိယ) ခ်တ္တရီးယားတို႔၊ ျဗာဟၶဏတို႔ဆိုတဲ့ အဲဒီ အမ်ိဳးအလိုက္ ျဗာဟၶဏမ်ိဳးျဖစ္လို႔၊ ခ်က္တရီးယားမ်ိဳးျဖစ္လို႔၊ သုဒၵမ်ိဳးျဖစ္လို႔၊ ဗိုက္ယွ(ေဝႆ)မ်ိဳးျဖစ္လို႔ ဆိုတဲ့ အဲဒီဟာကေတာ့ “ဇာတိျဗာဟၶဏ“ ေခၚပါတယ္။
အခုေျပာတာက ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္ကို ပရမတၳျဗာဟၶဏ။
ဒါနိ-ဣဒါနိ= ယခုအခါ၌။ ေတဝိေဇၨာ= ပု,ဒိ,အာ ဝိဇၨာသံုးပါးႏွင့္ ျပည့္စံုသူသည္ လည္းေကာင္း။ ေသတၱိေယာ စ= ကိေလသာခပ္သိမ္း ကင္းၿငိမ္းစင္ၾကယ္ေသာ သူသည္လည္းေကာင္း။ ေဝဒဂူ စ= မဂ္ဉာဏ္ေလးပါးသို႔ ေရာက္ၿပီးေသာ သူသည္ လည္းေကာင္း။ ႏွာတေကာ စ= ကိေလသာ အညစ္အေၾကး ေဆးေလွ်ာ္ၿပီးေသာ သူသည္ လည္းေကာင္း။ အမွိ= ျဖစ္ခဲ့ေလၿပီ။
သူတို႔ ျဗာဟၶဏဆရာေတြရဲ႕ အယူမွာ ေဝဒသံုးပံု ေဗဒင္သံုးပံု တတ္ေျမာက္တဲ့သူကို ေတဝိဇၨပုဏၰား ေခၚတယ္။ အဲဒီ ေဝဒက်မ္း ေဗဒင္သံုးပံု တတ္ေျမာက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ေတဝိဇၨေခၚတယ္။ ပရမတၳေတဝိဇၨကေတာ့ ပုေဗၺနိဝါသဉာဏ္၊ ဒိဗၺစကၡဳဉာဏ္၊ အာသဝကၡယဉာဏ္ေခၚတဲ့ ဝိဇၨာသံုးပါးနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ ရဟႏၲာသခင္ အ႐ွင္သူျမတ္ကို ေတဝိဇၨပုဂၢိဳလ္။
ဒါေၾကာင့္ အခု မဟာဝိဘဝပုဏၰား ရဟႏၲာျဖစ္ေတာ့-
ေတဝိေဇၨာ= ပု,ဒိ,အာ ဝိဇၨာသံုးပါးနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ ပရမတၳ ေတဝိဇၨာပုဂၢိဳလ္သည္။ အမွိ= ငါကား ျဖစ္ခဲ့ေလၿပီ…။
ဟိုပုဏၰားေတြရဲ႕ အယူဝါဒမွာ ဂဂၤါျမစ္ထဲဆင္ၿပီး ေရခ်ိဳးလို႔႐ွိယင္ သူတို႔မွာ အကုသိုလ္ေတြ စင္ၾကယ္တယ္။ အဲဒီ စင္ၾကယ္လာတဲ့အခါ သူ႔ကိုယ္သူ “ေသာတၱိယ” တဲ့။
“ငါ-စင္ၾကယ္လာၿပီကြ” လို႔ေျပာတာ။ ဂ်ီး(ေခ်း) ေတြေတာ့ စင္ၾကယ္ခ်င္ စင္ၾကယ္မွာေပါ့ေနာ္။ အကုသိုလ္ေတြကေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ၿပီးေတာ့-ဟုတ္လား။ ေရကေမွ်ာလို႔ရမလဲ။ အခု မဟာဝိဘဝပုဏၰားဘဝမွာ ရဟႏၲာအျဖစ္ ေရာက္တဲ့ မေထရ္သူျမတ္က-
ေသာတၱိေယာ စ= ပရမတၳ ေသာတၱိယ ပုဂၢိဳလ္သည္လည္း။ အမွိ= ျဖစ္ခဲ့ေလၿပီ။
အခု တစ္ေထာင့္ငါးရာ ကိေလသာ အညစ္အေၾကးေတြကို မဂ္ဉာဏ္ေလးပါး တည္းဟူေသာ ေရၾကည္ေရေအးျဖင့္ အႂကြင္းမဲ့ ေဆးၿပီး ေလွ်ာ္ၿပီး ဖြပ္ၿပီး စင္ၾကယ္ၿပီးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္လို႔ “ေသာတၱိယ” တဲ့။
“ႏွာတက”တဲ့။ ပုဏၰားေတြ ေရခ်ိဳးတဲ့ ေန႔က်ေတာ့ ဂဂၤါျမစ္ထဲ ဆင္းၿပီးေတာ့ ေရခ်ိဳးၾကတယ္။ အိႏိၵယမွာ“ပယာဂ” ႐ွိတယ္။ မႏၲေလးမွာေတာ့ ဒီပုဏၰားေတြ ေရခ်ိဳးတဲ့ ဆိပ္ကမ္းကို ပယာဂ ဆိပ္ကမ္းလို႔ပဲ ေခၚရတယ္။ အဲဒီလို ဒီပုဏၰားမ်ားမွာ ဆိုင္ရာ ပယာဂဆိပ္ကမ္းက ေရခ်ိဳးၿပီး တက္လာတယ္ဆိုယင္ “ႏွာတေကာ”လို႔ ဒီလိုသံုးတယ္။ ႏွာတက-ဘာလဲ။
ဟို- အကုသိုလ္ အညစ္အေၾကးကို ေဆးေၾကာၿပီးခဲ့ၿပီ။ ေရေမွ်ာၿပီးခဲ့ၿပီ ေျပာတယ္။
အခုဟာက ပရမတၳႏွာတကက မဂ္ဉာဏ္ေလးပါးတည္းဟူေသာ ေရၾကည္ေရေအးျဖင့္ မိမိသႏၲာန္မွာ အနမတဂၢ အစမထင္ ဟို သံသရာတစ္ခြင္က တင္လာခဲ့တဲ့ အကုသိုလ္ေခ်းေတြ၊ ေညွာ္ေတြ အကုန္လံုး မဂ္ဉာဏ္ေလးပါးျဖင့္ အၿပီးတိုင္-ဟုတ္လား။ သုတ္သင္ ေဆးေၾကာ ေရေမွ်ာၿပီးျဖစ္လို႔ ပရမတၳႏွာတက-တဲ့။
“ေဝဒဂူ”တဲ့။ ေဗဒင္က်မ္း တတ္ေျမာက္တဲ့ ပုဏၰားမ်ားကို ျဗာဟၶဏတို႔ရဲ႕ ဘာသာအားျဖင့္ ေဝဒဂူ ေခၚတယ္။ ပရမတၳ ေဝဒဂူက မဂ္ဉာဏ္ေလးပါးကို ေရာက္လို႔ ေဝဒဂူလို႔ ေခၚတယ္။ အခု မဟာဝိဘဝ ပုဏၰားဘဝမွာ။
ရဟႏၲာ ျဖစ္လာတဲ့ ရဟႏၲာအ႐ွင္ျမတ္က-
ေဝဒဂူ- မဂ္ဉာဏ္ေလးပါး တည္းဟူေသာ ေဝဒရဲ႕အထြတ္အထိပ္သို႔ ေရာက္သည္။ အမွိ= ျဖစ္ခဲ့ေလၿပီ…။
ပရမတၳေဝဒဂူ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ၿပီးလို႔ ေျပာတာ။ ဆုိၾကပါစို႔။ ေ႐ွးတုန္းကေတာ့ ဇာတိျဗဟၶဏ၊ ဇာတိေတဝိဇၨ၊ ဇာတိေသာတၱိယ၊ ပညတ္ေဝဒဂူ၊ ပညတ္ႏွာတကပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ယခုေတာ့ ငါသည္ ပရမတၳျဗာဟၶဏ၊ ပရမတၳ ေတဝိဇၨ ပုဂၢိဳလ္၊ ပရမတၳ ေသာတၱိယ ပုဂၢိဳလ္၊ ပရမတၳေဝဒဂူ ပုဂၢိဳလ္၊ ပရမတၳႏွာတကပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္ၿပီလို႔ ဒီလို ဥဒါန္းက်ဴးပါတယ္။
ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ႐ြတ္ဆိုေသာ ေထရီ ၂၁ ဂါထာ
ဖခင္ပုဏၰားႀကီး ရဟႏၲာ ျဖစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ သမီးျဖစ္တဲ့ ေရာဟိနီလည္းပဲ ေသာတာပန္ ျဖစ္ၿပီးလို႔ လူ႔ေဘာင္ စြန္႔ခြာ၊ သာသနာဝန္ထမ္း ဘိကၡဳနီမကေလးျဖစ္လို႔ ရဟန္းတရား ပြားမ်ားႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္တဲ့အခါ မၾကာျမင့္မီ အာသေဝါကုန္ခန္း ရဟႏၲာျဖစ္လို႔ “ေရာဟိနီ ေထရီ” လို႔ သာသနာမွာ ထင္႐ွားခဲ့တယ္။ အဲဒီလို ထင္႐ွားလို႔ သာသနာမွာ ေထရီရယ္လို႔ မေထရ္ျမတ္တစ္ပါး ေထရီစာရင္းဝင္တစ္ပါးျဖစ္လာတဲ့အခါ သူ႔ရဲ႕ပဋိပတ္ က်င့္စဥ္ ျပန္ၿပီးေတာ့ စဥ္းစားေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲမွာ-ဪ-ငါ ေသာတာပန္ ျဖစ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ လူ႔ဘဝတုန္းက ေမြးဖသခင္ ေက်းဇူး႐ွင္ႀကီးနဲ႔ ငါ ဒီလို ဖခင္ႀကီးက ငါ့ကိုေမးတယ္။ ငါက စိတ္႐ွည္လက္႐ွည္ တစ္ဆယ့္ႏွစ္ဂါထာတို႔ျဖင့္ ဖခင္ႀကီးအား ျပန္ၿပီး တရားေဟာၾကားလို႔ ငါ့ဖခင္ႀကီး တရားရၿပီး သာသနာဝန္ထမ္း ရဟန္းျပဳသြားလို႔ ရဟႏၲာျဖစ္တယ္။ သူ႔အဖို႔ရာ တစ္သက္တာမွာ ေမ့ေဖ်ာက္လို႔ မရတဲ့ ျဖစ္ရပ္၊ ေမ့ေပ်ာက္လို႔ မရတဲ့ တရား ျဖစ္တဲ့အတြက္ ရဟႏၲာျဖစ္ၿပီးေတာ့လည္း ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာနဲ႔ မၾကာ မၾကာ အဲဒီ ဖခင္နဲ႔ သူ ေမးၾကေျဖၾကတဲ့ ဂါထာေပါင္း ႏွစ္ဆယ့္တစ္ဂါထာကို ဥဒါန္းက်ဴးတယ္။
ေအး-ဖခင္ႀကီး႐ြတ္တဲ့ ဂါထာေရာ သူကျပန္ေျဖတဲ့ ဂါထာေတြေရာ ရဟႏၲာေထရီမ ျဖစ္ၿပီးတဲ့ အခါက်ေတာ့ ဥဒါန္း တက်ဴးက်ဴးနဲ႔ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ဂါထာကို ဥဒါန္းက်ဴးရင့္တယ္။ အဲဒီက်ဴးရင့္တဲ့ ဥဒါန္းဂါထာကို ေရာဟိနီေထရီ ဂါထာလို႔ ေခၚတဲ့ အဲဒီ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ဂါထာက ေစာေစာက ေျပာခဲ့တဲ့ ဂါထာေတြပေလ။
ေအး- ေထရီမေလး ႐ြတ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ျပာယီးျပာယာလည္း မဟုတ္ဘူး၊ ဟုတ္လား။ အင္းမတန္ကို ၾကည္ၾကည္ညိဳညိဳနဲ႔ အရဏဝိဘဂၤသုတၱန္က စကားက ႐ွိတယ္ေနာ္။ စည္းကမ္း႐ွိတယ္။
မလ်င္မေဆာ စကား ေျပာရတယ္၊ မလ်င္မေဆာ တရားေဟာရတယ္၊ ျပာယီးျပာယာ စကားမေျပာရဘူး။ ျပာယီးျပာယာ တရားမေဟာရဘူး။ ဒီ အရဏဝိဘဂၤသုတ္မွာ ဒီ အရဏဝိဟာရပုဂၢိဳလ္-မပင္မပန္း ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္ခ်င္ယင္ စကားေျပာ- တရားေဟာယင္လည္းပဲ စစ္စစ္ေဆးေဆးနဲ႔ တစ္ဖက္သား နားလည္ေလာက္ေအာင္ ႐ြတ္ရ ေဟာရ ေျပာရတယ္။
အဲဒီလို ေထရီမကေလး-ေရာဟိနီ ေထရီမကေလးတစ္ပါတည္း ဒီ-ႏွစ္ဆယ့္တစ္ဂါထာကို အခုေျပာတဲ့ အတိုင္း-
သမဏာတိ ေဘာတိ သူပိ၊ သမဏာတိ ပဗုဇၥ်သိ၊
သမဏာေနဝ ကိေတၱသိ၊ သမဏီ ႏုန ဘဝႆသိ။
ဒီက စၿပီးေတာ့-
ျဗဟၶဗႏၶဳ ပုေရ အာသိ၊
ေသာ ဣဒါနိမွိ ျဗာဟၶေဏာ။
ေတဝိေဇၨာ ေသာတၱိေယာ စမွိ၊
ေဝဒဂူ စမွိ ႏွာတေကာ-
ဆိုတဲ့ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ဂါထာ မၾကာမၾကာ ဥဒါန္းက်ဴးရင့္ပါတယ္-တဲ့။ သမီးလည္း အရဟတၱဖိုလ္ေပါက္ ေရာက္ၿပီ။ ဖခင္လည္း အရဟတၱ ဖိုလ္ေပါက္ ေရာက္ၿပီ။ အရဟတၱဖိုလ္ေပါက္ ေရာက္ယင္ သာသနာအလုပ္ၿပီးဆံုးတယ္။ သာသနာအလုပ္ ၿပီးဆံုးယင္ တရားေတာ္လည္း ၿပီးတယ္။
ေဒသနာ နိဂံုး
ဤသို႔လွ်င္ ေရာဟိနီ ေထရီ ဂါထာႏွင့္ စပ္ေသာ တရားစကားကို ၾကားနာရျခင္း= ဓမၼႆဝန ေကာင္းမႈကုသိုလ္ကံ ေစတနာ၊ သရဏဂံု သီလ ေဆာက္တည္ရျခင္း= သီလမယ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ကံေစတနာ၊ မိမိတို႔ဉာဏ္အျမင္ မီၾကသမွ် ႐ုပ္နာမ္ဓမၼ သခၤါရတို႔၏ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ ျဖစ္ပံုကို ႏွလံုးသြင္းရျခင္း= ဘာဝနာမယ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ကံ ေစတနာ၊ ဤသို႔ စသည္မ်ားျမတ္ ေပါင္းအပ္ေသာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ကံ အရပ္ရပ္တို႔ေၾကာင့္ ဤေရာဟိနီ ေထရီမတို႔ အာ႐ံုျပဳရာ၊ မ်က္ေမွာက္ျပဳရာ ေခမာသီဝ အသခၤတဓာတ္ နိဗၺာန္ပရမတ္ကို မပင္မပန္း ခ်မ္းသာလြယ္ကူေသာ အက်င့္ပဋိပတ္၊ လ်င္ျမန္ေသာ အသိဉာဏ္၊ ရည္သန္အပ္ေသာမဂ္ဉာဏ္ေလးရပ္တို႔ျဖင့္ အရဟတၱဖိုလ္ ေပါက္ မ်က္ေမွာက္ ျပဳရသည့္ကိုယ္ ျဖစ္ပါေစကုန္သတည္း။ အရဟတၱဖိုလ္ေပါက္ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳရေသာ ထိုေနာက္ဆံုးဘဝ ဝယ္ ပရိနိဗၺာန စုတိ၏ အျခားမဲ့ေသာ ကာလ၌ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ဘဝ၊ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ဂတိ၊ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ေယာနိ၊ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ဝိညာဏ႒ိတိ၊ တစ္စံုတစ္ခုေသာ သတၱာဝါသ၊ တစ္စံုတစ္ခုေသာ သတၱနိကာယမွာမွ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ျဖာ ခႏၶာငါးပါး ဒုကၡသစၥာ ဝဋ္မီးစာ တရားတို႔ တစ္ဖန္ အသစ္ မျဖစ္ျခင္း တည္းဟူေသာ အႏုပၸါဒါနိေရာဓ အႏုပါဒါ ပရိနိဗၺာန္ ကိုယ္စီစံရပါေစကုန္သတည္း။ အႏုပါဒါ ပရိနိဗၺာန္ ကိုယ္စီစံရသျဖင့္ ကမၼ ဝဋ္၊ ကိေလသ ဝဋ္၊ ဝိပါက ဝဋ္ တည္းဟူေသာ ဝဋ္ဒုကၡခပ္သိမ္း သံသရာ မီးေတာက္ မီးလွ်ံႀကီး အၿပီးတိုင္ ၿငိမ္းၾကပါေစကုန္သတည္း။
သာဓု... သာဓု... သာဓု...
ေရာဟိနီေထရီ ဂါထာ တရားေတာ္ ၿပီးပါၿပီ။
